Blog

Czasem trzeba uderzyć pięścią w stół – także w polityce międzynarodowej

Posted on

Zapraszam do lektury spisanego z VOD „Gazety Polskiej” wywiadu, którego udzieliłem red. Jackowi Liziniewiczowi. Poświęcony był on głównie polityce międzynarodowej, a w szczególności Konferencji Bliskowschodniej w Warszawie, ale także zbliżającym się w szybkim tempie wyborom do Parlamentu Europejskiego.

Dzień dobry, witam Państwa bardzo serdecznie, Jacek Liziniewicz, „Rozmowa Niezależna”, a moim i Państwa gościem jest Ryszard Czarnecki, wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego.  

Witam Pana, witam Państwa.

Panie Przewodniczący, za nami konferencja warszawska. Sukces, porażka, jak to ocenić? Bo z jednej strony delegacje 62 państw, młyn na reakcję Rosji, młyn na arenie międzynarodowej, ale z drugiej strony wpadki takie wizerunkowe, znowu wraca niekorzystna dla nas polityka historyczna, zaprzeczenia, później dementowanie. Jaki jest bilans tego spotkania? 

Nie chciałbym, aby te skandaliczne wypowiedzi, które miały miejsce, spowodowały przykrycie głównego celu konferencji czy też kilku podstawowych celów, dla których ta konferencja została zwołana. Ja bym takie cztery cele wymienił, zresztą piszę o tym w „Gazecie Polskiej Codziennie”. Te cele uważam, że się bronią, chociaż wypowiedź sekretarza stanu USA zadziwiająca i niemądra, powiem wprost, bo jakby nie miał doradców, którzy by mu powiedzieli, że przecież USA zrzekło się wszystkich roszczeń wobec Polski w imieniu obywateli amerykańskich pochodzenia żydowskiego w 1960 roku, a więc chwalić Boga, prawie 60 lat temu, 6 dekad temu. Nie chcę komentować też wypowiedzi pani Andrei Mitchell, która skądinąd zrobiła ostatnio ciekawy wywiad z Michaiłem Gorbaczowem, tutaj pokazała haniebny brak i klasy i profesjonalizmu, oskarżając Polskę o to, że w okresie II wojny światowej w Polsce był reżim nazistowski, z którym Żydzi walczyli tak samo, jak z reżimem niemieckim-nazistowskim, muszę powiedzieć, że to są słowa moralnie haniebne i całkowicie będące wierutną bzdurą i kłamstwem.

A myśli Pan, że te dwa przypadki to jest wynik nieuctwa i braku zbriefowania i dowiedzenia się, do jakiego kraju delegacja jedzie, czy świadoma zagrywka polityczna? 

Szczerze mówiąc, to niewiele mnie to obchodzi, czy ktoś jest nieukiem, czy ma kiepskich doradców, czy też świadomie łże w sposób zupełnie niebywały. Liczy się efekt. Muszę powiedzieć, że to upowszechnienie pewnego stereotypu o tym, że rzekomo w Polsce był wielki antysemityzm, to jest rzecz, która jest absolutnie haniebna i wymaga ostrej krytyki zarówno tych państw, jak i konkretnych przedstawicieli, którzy to czynili, obojętnie czy jest to polityk czy dziennikarz. Tutaj reakcja Polski musi być zdecydowana, non possumus, no pasaran, jakby to niektórzy powiedzieli, tutaj Polska musi uderzyć pięścią w stół, zresztą dobrze, że ambasador Izraela została natychmiast wezwana do Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Warszawie. Natomiast myślę, że choć stały się rzeczy fatalne i ze trzeba reagować, ale cztery główne cele konferencji powinny być zrealizowane. Po pierwsze, ja powiem o tym wprost, bo nie jestem dyplomatą, tym celem pośrednio było przybliżenie i przyspieszenie decyzji o stałej obecności wojsk amerykańskich w Polsce i co w pewnym sensie za tym idzie, ale tez zwiększenie liczby żołnierzy NATO, głównie Amerykanów, w naszym kraju. Uważam, że ta konferencja nas do tego celu strategicznego a dla polskiego bezpieczeństwa w kontekście imperialnej Rosji -przybliżyła. Drugi cel, to bycie przez Polskę rozgrywającym, pomostem między USA a Unią Europejską, w szczególności Niemcami i Francją, w kwestii Iranu. Pomost taki Polska powinna stworzyć, zwłaszcza w kontekście nowych wyborów w Komisji Europejskiej i Parlamencie Europejskim, które będą raptem za trzy miesiące – to Parlament Europejski, Komisja pewnie pod koniec roku. Trzeci cel, też bardzo ważny, pokazanie, że Polska jest punktem odniesienia, bo to trzecia wielka globalna konferencja w Polsce w ciągu ostatnich siedmiu miesięcy : była ta Konferencja Bliskowschodnia, w grudniu Szczyt Klimatyczny w Katowicach, a w połowie zeszłego roku Zgromadzenie Parlamentarne NATO w Warszawie. Polska jest organizatorem globalnych eventów, które są ważne z punktu widzenia światowej ,ale i polskiej polityki zagranicznej. Wreszcie cel ostatni, czwarty, to fakt, że na konferencji reprezentowanych było co najmniej sześć najbogatszych państw arabskich, bo Iran to Persowie, a Arabia Saudyjska  to Arabowie, proszę tego do jednego worka nie wrzucać, bo pewnie i jedni, i drudzy by się obrazili. Tutaj kraje takie, jak Arabia Saudyjska, Kuwejt, Bahrajn, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Jordania, to są kraje, które po pierwsze są dla nas kolosalnymi rynkami zbytu, a po drugie, mogą w Polsce inwestować. Mało kto o tym wie, ale polskie wyższe szkoły militarne – marynarki wojennej w Gdyni i w Dęblinie lotnicza, szkoła elewów, elity marynarki wojennej i lotnictwa niektórych tych krajów. Mówię o tym, ponieważ słyszę często „ach, wojna z Iranem”, ja nie chcę mówić, że to mi się podoba, bo to mi się nie podoba, ale zwracam uwagę, że kraje arabskie będące w konflikcie z Iranem i będące po stronie USA były reprezentowane w Warszawie na szczeblu ministrów zagranicznych i te kraje są bardzo ważnymi potencjalnie partnerami. Bo Polska może być też pomostem między krajami arabskimi a USA, więc z punktu widzenia internacjonalizacji roli Polski w świecie, ta konferencja była bardzo dobra. I te haniebne wypowiedzi nie powinny przykryć tych celów, dla których konferencja została zorganizowana. Podkreślam: trzeba dać odpór tym wypowiedziom w sposób bardzo zdecydowany i tu nie ma dyskusji między nami, natomiast w taki sposób, żeby ta konferencja nie została przekreślona w obliczu tych wypowiedzi, które są dramatycznie głupie i powinny być napiętnowane.

Ale czy po tej konferencji, jak Pan Przewodniczący ją obserwował, my jesteśmy bliżej pokoju na Bliskim Wschodzie, czy wręcz przeciwnie? Bo wypowiedzi przedstawicieli Stanów Zjednoczonych, no jakby nie były szczególnie pokojowe. 

No tak, na przykład wypowiedź wiceprezydenta USA Mike’a Richarda Pence’a, która była jednoznacznie taka więcej niż negatywna wobec Islamskiej Republiki Iranu – bo tak nazywa się to państwo, choć mówimy Iran, ten sztandar Islamu jest dla nich ważny, bo te rewolucję islamską także w wymiarze paramilitarnym w wielu krajach fundują, przez to są też skłóceni z wieloma krajami arabskimi, które u nas były reprezentowane. Ja bym powiedział, że tak, zmieniło się to, jeśli chodzi o politykę amerykańską, od czasu tego dealu z Teheranem całego Zachodu  plus Rosji, Zachód czyli Niemcy, Francja, Wielka Brytania i USA plus Rosja, deal nuklearny z Teheranem. Ja bym powiedział tak: uważam, że zmiana polityki amerykańskiej wobec Iranu wynika z dwóch rzeczy. Po pierwsze, jest to pochodna też zmiany stosunków z Izraelem, gdy chodzi o zbliżenie, prezydent Trump jest pierwszym w historii prezydentem USA, który uznał stolicę państwa Izrael w Jerozolimie, a nie w Tel-Awiwie. A drugi wymiar, nie mniej ważny, to wymiar personalny, on jest ważny w polityce, otóż na konferencjach poświęconych Iranowi w Paryżu, Berlinie, Brukseli spotykałem Johna Boltona, wtedy emerytowanego ambasadora USA przy ONZ. John Bolton, siwy miły pan z wąsami, grzmiał wtedy przeciwko rządowi Iranu, a to, że dokonano transferu Johna Boltona do Białego Domu sprawiło, że dziś Donald Trump i Michael Richard Pence mówią Boltonem i ich optyka jest bardzo sceptyczna wobec Teheranu. Ale podkreślam, że tak naprawdę poza tym wymiarem personalnym jest to efekt relacji na linii USA-Izrael, a dla Izraela Iran dysponujący ewentualnie w przyszłości bronią nuklearną jest śmiertelnym zagrożeniem.

No to na koniec zajrzyjmy jeszcze na krajowe podwórko, a w zasadzie europejskie, bo zbliżają się wybory do Parlamentu Europejskiego. Już czuć kampanię wyborczą do Parlamentu Europejskiego? Będzie jakiś efekt dla Polski, na przykład kara albo zmiany w projekcie budżetu, jak Pan sądzi? 

Po pierwsze: ważne zwycięstwo w tym tygodniu, o czym się nie mówi, ale ja to powiem – na komisji LIBE, Komisji Wolności i Swobód Obywatelskich, która niedawno wysłała delegację do Polski, co by sprawdzić jak ta praworządność jest przestrzegana, uwaga, nie pozwolono, żeby żaden polski europoseł w tej delegacji był – bo delegacja musiała być „obiektywna”. Delegacja przyjechała i musiała przedstawić swój raport z takim wnioskiem: kolejna debata i ukaranie Polski- i to przepadło.

Nie możliwe, znudziło się? 

Jednym głosem, ale przepadło. Wie Pan, to jest tak, że po pierwsze rząd polski przyjął skuteczną taktykę takiego uspokajania frontu z Unią Europejską, a po drugie to zawsze kwestia organizacji, a tak było, że tutaj pracował prof. Karski, to chciałem podkreślić, który jest naszym koordynatorem w tej komisji LIBE i tam myśmy załatwili ,ze przyszli posłowie z Węgier – taka ciekawa rzecz, jest tak, że każda grupa polityczna ma swój określony parytet głosów- jak przyszli Węgrzy, to przyszła też pani poseł Pitera czy też przyszedł pan poseł Lewandowski i już nie mieli gdzie nawet usiąść i jak głosować, bo byli Węgrzy, z tej samej frakcji – z Europejskiej Partii Ludowej, tylko ci Węgrzy akurat bronili nas, tak jak my broniliśmy ich. Te batalię wygraliśmy i to było znaczące. Co do innych spraw Polski w kontekście Unii to obecny Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Luksemburgu: rozprawa, Komisja nie wycofała wniosku przeciwko Polsce mimo, że powinna go wycofać z powodów merytorycznych, bo już ustały powody, no ,ale nieważne, Komisja Europejska dalej jedzie na tym samym, Timmermans jest Spitzenkandidaten z ramienia socjalistów, a musi mieć kampanię wyborczą, a jest politykiem monotematycznym, jednego tematu, więc będzie ten temat grzał. Słyszeliśmy, że wyrok w maju. Informuję, że tak jak w tym kawale o góralu i pogodzie: „bydzie pogoda panocku, albo nie bydzie” to wyrok Trubunału w Luksemburgu będzie w maju przed wyborami, albo w czerwcu po wyborach. Zobaczymy, kiedy będzie. A gorączka wyborcza jest już bardzo wyraźna i tak sobie patrzę na tych różnych polityków, którzy Polskę krytykowali: Elmar Brok – nie kandyduje, polityk niemieckiej CDU, afera finansowa, brał po 150 euro i piszą o tym gazety, od każdego swojego gościa za możliwość przyjazdu do Brukseli, a to finansuje Parlament Europejski. Nie kandyduje również była współprzewodnicząca frakcji zielonych, też Niemka – Rebecca Harms, i szereg różnych posłów, którzy atakowali Polskę, teraz jakoś nie kandydują. Tak tylko stwierdzam fakty.

Czyli zapowiada się, że będzie tylko lepiej po przyszłych wyborach? 

Zapowiada się, że niektórzy Ci, którzy na Polskę rękę podnosili, będą ją mogli podnosić przed lustrem, ale we własnym mieszkaniu, bo już nie w Parlamencie Europejskim.

Dziękuję za rozmowę, dzisiaj moim i Państwa gościem był Ryszard Czarnecki, wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego. 

Dziękuję bardzo.

Blog

“Hasta la vista, baby!”

Posted on

Minister Spraw Wewnętrznych Francji Christophe Castaner powiedział, że komentarze prezydenta USA na temat protestów „żółtych kamizelek” w Paryżu są „nie na miejscu” i „to wewnętrzne sprawy Francji”. A mi się przypomina od razu amerykański film „I kto to mówi?” … Przypomina mi się też polskie przysłowie, które pasuje tu, jak ulał: „Nie rób drugiemu, co tobie niemiłe”. A Monsieur Castaner z Francji  ociekający hipokryzją to widok doprawdy przezabawny.

 Skok na nasze podwórko. W sondażach dystans między formacją rządzącą a główną partią opozycyjną powiększył się w porównaniu z początkiem grudnia prawie o 7% na rzecz Prawa i Sprawiedliwości. Te sympatyczne sondaże nie powinny nas usypiać, ani wprowadzać w stan błogostanu, ale miło jak opozycja słyszy: „Hasta la vista, baby!” (słynna wypowiedź z filmu „Terminator 2”). Czy dlatego opozycja nie lubi Arnolda Schwarzeneggera?

 Coraz bardziej widoczne są uderzające podobieństwa między Rosyjską Agencją Antydopingową (RUSADA) , która jakże gorliwie zajmuje się walką z dopingiem sportowców „Rassiji”, a zaprzysięgłymi przyjaciółmi tolerancji w Polsce i na Zachodzie, którzy tak gorliwie walczą o tolerancje, że obnażają swoją nietolerancję wobec tych, którzy – ich zadaniem – na tolerancję nie zasługują.

 Ponieważ wielu ludzi słusznie kojarzy mnie ze sportem, to pewnie dlatego dostałem pytanie odnośnie tegorocznego , kultowego „Tour de France”. Czy w związku z sytuacją polityczną w ojczyźnie Macrona i permanentnymi weekendowymi protestami dalej będzie utrzymany zwyczaj ubierania lidera  tegoż wyścigu w … żółtą (sic!) koszulkę?

 Piszę te słowa w Brukseli. Stąd  rzut beretem do Królestwa Niderlandów, a tam też liberalna władza (ta sama polityczna rodzina, co w Republice Francuskiej) zaczęła mieć uczulenie na żółty kolor i dość brutalnie tłumi, na razie nie za duże, demonstracje.

 Podróż powrotna do Rzeczpospolitej, a ściślej do jej stolicy. Dobrotliwa nowa-stara władza w Warszawie podjęła podobno decyzję o nowej bonifikacie na wykup kamienic, która ma świadczyć o ciągłości rządów PO. Mianowicie ma być wprowadzona bonifikata 99,9% dla spadkobierców dawnych właścicieli. Warunkiem niezbędnym jest jednak ukończenie przez nich 120 lat.

To przykład „Nowej Polityki Mieszkaniowej” Rafała (nie mylić z Rafalalą) Trzaskowskiego nawiązującą zapewne do „Nowej Ekonomicznej Polityki” – „NEP”Lenina. Ale jest też „Nowa Polityka Transportowa”. Jej wyrazem jest „Tramwaj Różnorodności”. Co prawda na razie się popsował, ale może z Nowym Rokiem – nowym tramwajowym krokiem?

 Jest też „Nowa Polityka Edukacyjna”. W jej ramach w przedszkolach mają być usunięte, jak słychać, zabawki „narzucające płciową tożsamość”. Tylko czy władze stolicy wytrzymają wojnę z przemysłem zabawkarskim?

*tekst ukazał się w “Gazecie Polskiej” (16.01.2019)

Blog

Po co ta konferencja?

Posted on

Po co nam Szczyt Bliskowschodni w Warszawie? Towarzyszące jej wypowiedzi strony amerykańskiej czy izraelskiej (nieważne czy chodzi o polityków czy dziennikarzy) wzburzyły Polaków – i trudno się temu dziwić. Sekretarz Stanu USA mówiący o roszczeniach wobec Polski, których jego kraj … zrzekł się w 1960 roku(!). Premier Izraela, który ma mówić słowa, których -według ambasador jego państwa -nie powiedział, ale miała za to przekręcić je czołowa izraelska gazeta(!). Kretyńskie i haniebne wypowiedzi amerykańskiej dziennikarki fałszujące historię Polski i kalające pamięć tysięcy naszych rodaków, którzy zginęli z rąk Niemców za ukrywanie bądź pomoc Żydom podczas niemieckiej okupacji naszego kraju. Po tego typu bądź nieprofesjonalnych bądź wręcz fałszujących historie wypowiedziach wielu z nas zadawało sobie pytanie: po co nam to było? Po co nam ta konferencja? Z czterech powodów: 1. bo chcemy stałych baz wojskowych USA w Polsce i zwiększenia liczby ich żołnierzy 2. bo duża liczba krajów arabskich reprezentowanych w Warszawie to szansa na poszerzenie naszych rynków zbytu i zwiększenia  inwestycji tych krajów w Polsce 3. bo Polska organizując trzecią globalną konferencję w ciągu ostatnich miesięcy pokazała, że jest ważnym punktem odniesienia w świecie 4. bo to nasz kraj może być pomostem między USA a UE.

*tekst ukazał się w “Gazecie Polskiej Codziennie” (16.02.2019)

Blog

USA-Polska-Niemcy: czy w NATO iskrzy?

Posted on

W tym tygodniu odbędą się aż trzy kluczowe z punktu widzenia globalnej polityki międzynarodowej wydarzenia. Trzy miasta w Europie przykują uwagę światowej opinii publicznej: Warszawa, Monachium i Bruksela. W stolicy Polski 13 i 14 lutego odbędzie się długo zapowiadana i budząca kontrowersje w Teheranie, ale też w …UE konferencja na temat Iranu, w stolicy Królestwa Belgii oraz nieformalnej stolicy Unii Rada Północnoatlantycka (NAC) z udziałem ministrów obrony państw członkowskich NATO, a w stolicy Bawarii tradycyjna już 55. Monachijska Konferencja Bezpieczeństwa.

Trzy konferencje, a najważniejsza… ta czwarta

Inicjatywa rządu RP, aby kolejną ważną międzynarodową konferencję (po zeszłorocznym Zgromadzeniu Parlamentarnym NATO w Warszawie oraz w Szczycie Klimatycznym w Katowicach) zorganizować w Polsce była bardzo dobrym posunięciem, bo podkreśla wagę naszego państwa, które coraz bardziej staje się ważnym punktem odniesienia nie tylko w gorących debatach wewnątrz UE na temat kształtu i przyszłości Unii, ale także w wymiarze szerszym, pozaeuropejskim. Temu tez służy mało zauważony fakt, że Polska jako jeden z pierwszych krajów w Europie, obok Niemiec, Francji i Hiszpanii uznała prezydenta Wenezueli Juana Guaido. Dobrze wiec, mimo emocji i kontrowersji, które wzbudza, iż „irańska” konferencja odbędzie się w stolicy Rzeczpospolitej. Gdyby jednak zapytać mnie, która z tych trzech konferencji odbywających się w połowie lutego w tym tygodniu jest najważniejsza, odpowiedziałbym że ta… czwarta. Myślę o jubileuszowym spotkaniu Rady Północnoatlantyckiej w Waszyngtonie, które jednak odbędzie się za półtora miesiąca, akurat w moje imieniny, z okazji 70. rocznicy podpisania Traktatu Waszyngtońskiego, który, jak wiadomo, był „aktem założycielskim” NATO.

 W NATO iskrzy- Berlin grymasi na USA

Dlaczego uznaję waszyngtoński szczyt 3 i 4 kwietnia za kluczowy w skali polityki globalnej? Bo w Pakcie Północnoatlantyckim iskrzy. Świadczy o tym opublikowany niedawno przez niemiecką minister obrony Ursulę von der Leyen artykuł: „The world steel needs NATO”. Niemiecka polityk, jeszcze niedawno typowana przez niektórych jako następczyni Angeli Merkel, tytułem owego tekstu zamieszczonego w „The New York Times” (na stronie internetowej) stwierdziła oczywisty fakt, że „Świat wciąż potrzebuje NATO”. Ale północnoatlantycki diabeł siedzi w szczegółach. Publikacja jednego z najważniejszych polityków koalicyjnego gabinetu RFN nastąpiła bowiem w szczególnym czasie. Była bowiem wcześniej zamówioną odpowiedzią na artykuł Juliena E. Barneta oraz Helene Cooper, który ukazał się cztery dni przed publikacją von der Leyen w tymże „The New York Times”: „ Trump Discussed Pulling U.S. From NATO, Aides Say Amid New Concerns Over Russia”.

Czy rzeczywiście, jak sugeruje ów tytuł ,45. prezydent w dziejach USA rozważał ze swymi doradcami opuszczenie przez Stany Zjednoczone Paktu Północnoatlantyckiego? Obojętnie od sugestii (czy insynuacji) czołowego amerykańskiego dziennika, będącego jednocześnie jednym z najsurowszych krytyków obecnej republikańskiej administracji Białego Domu, należy widzieć fakty, że to właśnie Donald J. Trump potrząsnął europejskimi członkami NATO, domagając się, aby wreszcie zaczęli wypełniać swoje zobowiązania finansowe w kontekście obronności. Chodziło oczywiście o bogatsze państwa „starego NATO” ,które w przeciwieństwie choćby do Polski i krajów bałtyckich były bardzo odległe od wypełnienia limitu 2 % PKB przeznaczonych na obronę narodową (Hiszpania 0.93; Włochy1.15; Niemcy 1.24). Czy prezydent USA „ściągający cugle” krajów członkowskich Paktu przez żądanie, aby poważnie traktowały organizację, w której są i własną obronność osłabia NATO czy wręcz przeciwnie ? Na to pytanie każdy z Państwa odpowie sobie sam. Minister von der Leyen tłumaczyła się niejako z zarzutu lokatora Białego Domu co do niskich wydatków Berlina na obronność. Podkreśliła, że obecny budżet obronny RFN jest wyższy aż o 36% w porównaniu z budżetem 2013 roku – i że rokrocznie nakłady Niemiec na politykę obronną rosną. Przypomniała też, że Republika Federalna objęła funkcję tzw. państwa ramowego komponentu lądowego szpicy NATO. Zwracam uwagę, że ów lekki wzrost budżetowego zaangażowania Berlina na obronność nastąpił dwa lata przed pierwszą publiczną krytyką europejskich członków NATO przez kandydata D. J. Trumpa w prawyborach prezydenckich Partii Republikańskiej…

Nie drażnić rosyjskiego niedźwiedzia

Jednocześnie niemiecka minister dyplomatycznie, ale wyraźnie zaatakowała dogadywanie się USA z Polską i krajami naszego regionu Europy niejako ponad głowami Niemiec. Jej stwierdzenie: „the Alliance is not just about bases and trops” to krytyka niekonsultowanych z Berlinem negocjacji Waszyngtonu z Warszawą odnośnie najpierw rotacyjnych, a być może stałych w przyszłości baz amerykańskich w naszym kraju. I oczywiście tradycyjnie niemiecka polityk zezłościła się na Amerykanów za to, że przez tego typu działania i swoistą ekspansję militarną USA może nastąpić złamanie zapisów traktatu NATO-Rosja, którego 22. rocznicę będziemy w tym roku obchodzić. Berlin podnosi, że to eskalowanie napięcia w relacjach z Moskwą utrudni rozwiązanie konfliktu rosyjsko-ukraińskiego, w co RFN jest zaangażowana wraz z Francją w ramach tzw. formatu normandzkiego. Utrudni to też kontrolę zbrojeń, a także rozmowy na temat nowego traktatu zbrojeniowego. To ostanie to raczej fikcja, stąd też ani von der Leyen, ani CDU o tym nie mówią, eksponuje to natomiast systematycznie tracący poparcie jej koalicjant czyli SPD.

Niemcy podkreślają swoją zwiększoną partycypację w działaniach NATO: chodzi nie tylko wzrost wydatków, ale też o stworzenie decyzją szczytu Paktu Północnoatlantyckiego w lipcu 2018 dowództwa logistycznego NATO (JSEC) w Ulm ,w Badenii-Wirtembergii oraz zaangażowanie wojskowe w Afganistanie. Obiektywnie biorąc, oba te fakty służą Berlinowi jako pretekst do nie nazbyt szybkiego powiększania wydatków na obronność.

Bazy w Polsce nie są alternatywą dla baz w RFN

Z naszego punktu widzenia ważne było, że niemiecka minister obrony stanowczo podkreśliła bezwarunkowy obowiązek państw NATO – także jej kraju – do wypełnienia artykułu 5. Traktatu Założycielskiego mówiącego o solidarności militarnej z krajem członkowskim zaatakowanym przez państwo trzecie. Przypomniała zresztą, że pierwszy raz w dziejach Paktu artykułu 5. uruchomiono po atakach terrorystycznych na USA z 11 września 2001 roku.

Być może Berlin marzy o sytuacji z czasów prezydenta Barracka Obamy, a szczególnie z jego pierwszej kadencji, gdy europejska część NATO nie wzbudzała żadnego zainteresowania Waszyngtonu. To się jednak skończyło. Czy definitywnie? W interesie Polski jest zwiększenie bezpieczeństwa zewnętrznego przez m. in. obecność stałych (i niesymbolicznych !) baz USA u nas i w krajach bałtyckich. Nie musi to być kosztem amerykańskich baz w RFN. Im szybciej Berlin to zrozumie, tym lepiej.

*tekst ukazał się w “Gazecie Polskiej Codziennie” (11.02.2019)

Blog

Huzia na Madziara czyli UE kontra Węgry

Posted on

Węgry gonią Polskę! Raczej nie, gdy chodzi o PKB na głowę mieszkańca, bo ten mamy większy i akurat naszemu krajowi wzrasta on najbardziej w całej Unii. Chodzi o „zainteresowanie” Unii Europejskiej i próby stawiania do kąta. Właśnie cztery dni temu w Parlamencie Europejskim w Brukseli odbyła się już z siódma (sic!)  debata na temat, jak to określono tym razem: „ Praworządności i praw podstawowych na Węgrzech- rozwój sytuacji od września 2018”. Poprzednie debaty, które w Budapeszcie odbierane są przez przeważającą część Madziarów jako „ antywęgierskie” miały miejsce w roku 2011, 2012, 2013, 2015 (wtedy były aż dwie), ale też w 2017. Tendencja jest wzrostowa, bowiem w poprzedniej kadencji europarlamentu były „tylko” trzy takie debaty, a w obecnej, choć nie jest jeszcze zakończona, już cztery. Dzieje się to w sytuacji, gdy rządząca Węgrami trzy kadencje pod rząd, a czwartą w ogóle partia FIDESZ należąca przecież „ od zawsze” do Europejskiej Partii Ludowej- która tworzy największą grupę polityczną w PE, a także ma największą liczbę premierów- miała swoisty „parasol” ze strony właśnie EPP. Nawet jeśli ostatnio zaczął on przeciekać to dalej jest faktem. To zresztą jest powodem dla którego Węgrzy nie opuszczą EPP, wbrew wielu komentatorom, także z Polski wieszczących naturalny sojusz i wspólną frakcje w Parlamencie Europejskim FIDESZU i Prawa i Sprawiedliwości. Dodam, że szefowie rządów należących do EPP spotykają się regularnie, a partie należące do tej „rodziny politycznej” rządzą lub współrządzą niemal połową państw członkowskich UE. Dokładnie w trzynastu krajach: Niemczech, Austrii, Holandii, Belgii, Irlandii, Danii, Finlandii, Estonii, Węgrzech, Słowacji, Bułgarii, Chorwacji i Cyprze. Na ostatnim „szczycie” obecnych było jedenastu premierów państw Unii.

Węgrzy na grochu i unijny kij bejsbolowy

Charakterystyczne zresztą , że już na sesji europarlamentu w Strasburgu w połowie stycznia, podczas debaty o propozycji Komisji Europejskiej ( reprezentowanej na forum PE przez niemieckiego komisarz Guenthera Oettingera) powiązania budżetu Unii Europejskiej z „przestrzeganiem praworządności” nie wymieniano w ogóle Polski ale wymieniano Węgry… Nie miejmy jednak złudzeń, że nie będzie to europejski polityczny kij bejsbolowy również na nasz kraj, ale w ostatnich tygodniach Bruksela chciałaby widzieć jako klęczących na grochu przede wszystkim Madziarów, a nie Polaków. Czyżby był to efekt zamknięcia w ostatnich miesiącach „ frontu unijnego” przez Rząd RP?

Nie tak dawno w Strasburgu debatowano i głosowano raport holenderskiej posłanki z frakcji Zielonych Judith Sargentini. Paleta zarzutów wobec Budapesztu była szersza niż wobec Polski. Nam zarzucano próbę upolitycznienia sądownictwa ( choć stosujemy rozwiązania podobne jak np. Niemcy, Francja, Hiszpania czy Holandia), jednakże lista oskarżeń wobec Węgier jest znacznie dłuższa. Chodzi o zmiany w systemie wyborczym, zmiany konstytucji, konflikt interesów i korupcję, ochronę danych osobowych i prywatności. W sprawozdaniu Holenderki są też wymienione inne „grzechy ciężkie”. Chodzi o rzekome naruszenia nad Dunajem wolności zrzeszania się, wypowiedzi, nauki religii, równouprawnienia płci, praw mniejszości etnicznych i religijnych. Wreszcie – last but not least– skrytykowano w nim politykę imigracyjną Budapesztu. Kiedyś mówiło się, że jak nie wiadomo o co chodzi to chodzi… o pieniądze. We współczesnej Unii , gdy nie wiadomo o co chodzi to chodzi o… imigrantów i uchodźców. Tak było i tym razem względem kraju naszych bratanków.

 Chodzi nie tylko o Węgry i Polskę…

Oczywiście Parlament Europejski powtarza potępienie Budapesztu niczym mantrę tak, jak uczynił to sześciokrotnie wobec Polski  na sesjach plenarnych i bodaj czterokrotnie na posiedzeniach Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych ( LIBE). Napisałem: „bodaj”, bo w pewnym momencie straciłem i rachubę i zainteresowanie ideologiczną nachalnością tych zarzutów. Poza naszymi dwoma państwami debat w Parlamencie Europejskim w tej kadencji doczekały się także trzy inne kraje z naszego regionu, w kolejności Słowacja, Rumunia i Czechy. To pokazuje, że „ stara Unia”   („Piętnastka”) nie kieruje się jakimś antypolonizmem czy antymadziaryzmem, tylko obawia się rosnącej siły i konkurencyjności jedenastu krajów Europy Środkowowschodniej i Południowowschodniej, które weszły do UE w trzech fazach    (latach 2004, 2007,2013)

Skrajnie krytyczne wobec Węgier słowa potępienia, które padały w Brukseli  około stu godzin temu uwypukliły ciągłość zarzutów wobec kraju podkreślającego suwerenność narodową oraz rolę chrześcijaństwa i tradycji w życiu własnego państwa oraz Europy. Nawiązano skądinąd do faktu negowania przez Komisję Europejską nowych węgierskich regulacji w zakresie ładu medialnego jeszcze w 2011 roku.

Przed blisko pięcioma miesiącami Budapeszt potępiono w europarlamencie 448 głosami przy sprzeciwie blisko 200 i wstrzymujących się niespełna 50 (po raz pierwszy w historii obecności Węgrów w Europejskiej Partii Ludowej aż dwie trzecie ich własnej frakcji zagłosowało przeciwko nim). Wówczas, aby osiągnąć 2/3 niezbędne do „uruchomienia” Rady zastosowano identyczny manewr jak przy moim odwołaniu czyli nie wliczono głosów wstrzymujących. Dzięki temu „antywęgierska” większość uzyskała wymagany limit. Jednak już 17 października 2018 Budapeszt formalnie zaskarżył ten tryb poprzez skargę do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ECJ). Podobnie zresztą jak ja po analogicznej procedurze europarlamentu. I ja i Budapeszt czekamy na wyrok Trybunału w Luksemburgu. Mogą one podobno zapaść , w obu przypadkach, wiosną tego roku.

Europarlamentarna większość w ostatnim czasie wściekła się na Budapeszt, ponieważ uznano, iż Węgry miały rzekomo sfinansować kampanię medialną, w której zaatakowano autorów ostatniego „antywęgierskiego” raportu.

 „Komu bije dzwon…”

W grudniu 2018 na posiedzeniu unijnej  Rady do Spraw Ogólnych   (General Affairs Council)  obradowano nad „ rządami prawa” u Madziarów.  Pojawił się kolejny zarzut: wymuszone przeniesienie finansowanego przez Gorga Sorosza Uniwersytetu Środkowoeuropejskiego do Wiednia. Skalę naruszeń unijnego prawa przez Węgry uznano za ”poważną”.  Komisja Europejska zaproponowała kolejne spotkania GAC, które miały by być poświęcone szczególnie drażliwym z punktu widzenia UE tematom takim jak wolność słowa oraz wymiar sprawiedliwości.KE zaproponowała rozszerzenie formuły posiedzeń GAC w kontekście Budapesztu o między innymi OBWE ( Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie) oraz GRECO ( Grupa Państw Przeciwko Korupcji). Warto zapamiętać, jakie państwa poparły propozycje Komisji Europejskiej skierowaną przeciwko Węgrom: Niemcy , Francja , Holandia , Belgia , Luksemburg, Finlandia , Dania oraz Portugalia. Charakterystyczne, że w aż pięciu z  tych państw rządzą lub współrządzą ugrupowania, które są w tej samej „politycznej familii”, co węgierski FIDESZ…

Jak widać, trzy główne organy Unii Europejskiej: Rada, Komisja i Parlament zaczęły w ostatnim półroczu intensywnie „grillować” naszych przyjaciół z Grupy Wyszehradzkiej. Jakie powinno być w związku z tym  stanowisko Polski? Do odpowiedzi na to pytanie warto użyć motta do książki Ernesta Hemingwaya „Komu Bije dzwon” czyli słów Johna Donne’a: „Przeto nigdy nie pytaj, komu bije dzwon: bije on tobie.”.

*tekst ukazał się w “Gazecie Polskiej Codziennie” (28.01.2019)

Blog

O Janie Olszewskim, Brexicie,Tusku i piekle

Posted on

Zapraszam – i to usilnie – do przeczytania wywiadu ze mną, jaki dla VOD „Gazety Polskiej” przeprowadził red. Jacek Liziniewicz. Sporo o sprawach międzynarodowych, ale też o ś.p. wielkim Janie Olszewskim oraz inicjatywie Roberta Biedronia (nie mylić z Wojciechem Biedroniem ! ). Miłej lektury !

Dzień dobry, witam Państwa bardzo serdecznie, „Rozmowa Niezależna”, a moim i Państwa gościem jest dzisiaj Ryszard Czarnecki, wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego, witam serdecznie.

Witam Pana, witam Państwa.

Temat główny to Brexit, ale zacznijmy może od wspomnienia premiera Jana Olszewskiego. Wybitny człowiek, wybitny Polak, wybitna postać polskiej historii. Jak Pan będzie wspominał tak naprawdę pierwszego premiera wolnej, demokratycznej Polski?

Jeżeli o kimś można mówić, że był  symbolem naszej wolności – takie słowa padły, nie powiem o kim – ale właśnie to o nim paść powinny. Jan Olszewski to symbol naszej polskiej wolności. Miałem zaszczyt współpracować z nim jako rzecznik Klubu Parlamentarnego ZChN, który wspierał od początku do końca Jana Olszewskiego. Pamiętam, jak prosiłem o przerwę ,gdy go odwoływano, by jeszcze tą godzinę zyskać, żeby jeszcze można było te lustrację przeprowadzać. To był człowiek absolutnie uczciwy, człowiek, który mógłby nadal być premierem, gdyby poszedł na pewne skróty lub kompromisy z tymi, z którymi iść na kompromisy nie chciał, człowiek, który do polskiej historii wejdzie jako premier rządu, który jako pierwszy postawił kwestię wejścia Polski do Paktu Północnoatlantyckiego. Był rok 1992, początek 1992, a jeszcze półtora roku później, kiedy były negocjacje trzech partii: SLD, PSL i Unii Pracy,  to były negocjacje dotyczące rządu premiera Pawlaka, ale Unia Pracy ostatecznie do niego nie weszła- ale kiedy były te negocjacje, to wówczas przedstawiciel SLD na tych negocjacjach, były ambasador PRL w Helsinkach przy KBWE – Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, pan Włodzimierz Konarski mówił, że nie ma sensu w programie wspólnego rządu umieszczać akcesji Polski do NATO, że to bez sensu, ze to jest niepotrzebne. W tamtym czasie mówienie „Polska do NATO” było więc aktem odwagi, ba, było przekonanie dość powszechne, np.ci, którzy negocjowali ze strukturami europejskimi, wtedy była kwestia podpisania jeszcze układu stowarzyszeniowego, co nastąpiło w 1992 roku, byli przekonani, że najpierw wejdziemy do Unii Europejskiej, bo na to Rosja się zgodzi, a dopiero potem wejdziemy do NATO. Stało się odwrotnie, ale Polska w NATO to sukces premiera Olszewskiego w aspekcie międzynarodowym. Oczywiście kwestia dekomunizacji, lustracji, ale także o czym się nie mówi – premier Olszewski odziedziczył w pewnym sensie Polskę zrujnowaną terapia szokowa Balcerowicza i akurat te wyniki gospodarcze za Olszewskiego poszły w górę. O tym zbytnio się nie mówi…

…a już wtedy wystarczyło nie kraść.

Myślę więc, że Olszewski przejdzie do historii, należą mu się ulice, należy mu się pomnik, a tak się stało, że umarł dosłownie trzy dni po pogrzebie Antoniego Zambrowskiego. Odchodzą ludzie, którzy nie eksponowali się zbytnio, nie byli mistrzami PR-u, jeśli chodzi o swoje zasługi, nie nadstawiali piersi do orderów, a mają – każdy oczywiście w różnej proporcji – mają swoje zasługi. Ja miałem zaszczyt znać premiera Olszewskiego i będę zawsze to podkreślał jako coś bardzo dla mnie osobiście ważnego.

Przejdźmy do tematu głównego, do kwestii Brexitu. Donald Tusk podgrzewa atmosferę. W co gra Donald Tusk, strasząc Brytyjczyków piekłem i wręcz scenami z Dantego?

To jest dla mnie niesamowite, to jest Przewodniczący Rady Europejskiej, ma istotną rolę w tych negocjacjach, on je prowadzi, on rozmawia z Theresą May, a proszę zwrócić uwagę, że nawet po tym co powiedział, nie było wspólnego oświadczenia czy konferencji prasowej Tuska i May. Pani Premier powiedziała co o tym myśli tylko w rozmowie z Jean-Claude Junckerem. To jest, wie Pan, tak, jakby chciał wkurzyć brytyjską klasę polityczną, obojętnie z której strony sceny politycznej. Muszę powiedzieć, że to jest jakiś sabotaż w pewnym sensie, oczywiście to się w Europie bardzo przebiło medialnie, ale pytanie o skuteczność. Można uważać, że po stronie brytyjskiej jest wina, ale mówienie tego przez dziennikarza jest jeszcze zrozumiałe – choć sugerowałbym Panu na przykład jeszcze z tym poczekać do momentu zawarcia tego dealu, który jest ważny – ale mówienie tego przez jedną z kluczowych osób w Unii Europejskiej, która dźwiga część tych negocjacji na sobie, to jest kompletnie kontrskuteczne, to jest obrażanie drugiej strony, zalewanie pożaru benzyną, pokazywanie braku kwalifikacji politycznych pana Tuska.

W którym kierunku teraz zmierzamy, bo teraz najbardziej prawdopodobne wydaje się być to rozstanie bez żadnej umowy. Dla kogo to będzie większym problemem, czy dla Wielkiej Brytanii, czy dla Unii Europejskiej, czy dla poszczególnych krajów Unii, kto się prędzej do tego przystosuje?

Największym problemem to będzie dla obywateli krajów członkowskich, którzy będą mieli problem na przykład z emeryturami, na przykład w Wielkiej Brytanii, ale Polacy, którzy po latach pracy tam, na Wyspach wrócą do Polski, też będą mieli z tym problem. Także z ubezpieczeniami, jest szereg konkretnych barier i przeszkód, Wielka Brytania staje się krajem trzecim dla Unii Europejskiej i wszelkie regulacje, jeśli nie będą przedłużone w kontekście Wielkiej Brytanii, zostaną anulowane. To jest sytuacja wysadzenia w powietrze setek tysięcy szczegółowych umów czy regulacji, które były pomocne dla ludzi po prostu. Polak mógł wyjechać do Wielkiej Brytanii na przykład po to, by niańczyć wnuki, babcia czy dziadek, i miał emeryturę automatycznie tam, a teraz może nie mieć, jeśli nie będzie dealu. Być może Unia Europejska chce przećwiczyć Wielką Brytanię po to, by zniechęcić inne kraje członkowskie do pójścia w ślady Wielkiej Brytanii i jakiegoś exitu, na przykład z eurolandu, ale to się będzie odbywało kosztem obywateli krajów członkowskich, także Polaków. Tym bardziej tutaj rola Tuska jest dla mnie niezrozumiała. Co będzie dalej? Będą teraz rozmowy w Egipcie, ja o tym pisałem w sobotniej „Gazecie Polskiej Codziennie”. Tak więc oczy na Egipt, tam będzie się odbywać szczyt Unia Europejska- Kraje Arabskie w jednym z kurortów egipskich – w Sharm El Sheikh. Tam premier May ma rozmawiać, pomijając rozmowy z krajami arabskimi o polityce gospodarczej czy migracji, na rozmawiać z każdym premierem kraju członkowskiego Unii, by namawiać do elastyczności, by Unia posunęła się i dała więcej, niż tą mało znaczącą deklarację polityczną, która byłaby dołączona do porozumienia brexitowego.

A jak realne jest wydłużenie negocjacji do końca roku? Bo ten scenariusz też był przedstawiany w relacjach Unii Europejskiej z Wielka Brytania.

To zależy od instynktu samozachowawczego po obu stronach kanału La Manche czyli  Kanału Angielskiego, bo brak dealu to jest chaos, jeśli chodzi o kwestie gospodarcze, socjalne, ekonomiczne, finansowe. I to jest takie przeciąganie liny, mamy  poczucie, że jeszcze półtora miesiąca zostało. To jest tak, jak takich dwóch młodzieńców, którzy jadą na motocyklach naprzeciwko siebie i pytanie który pierwszy się przestraszy i zjedzie. Tylko tutaj nie chodzi o dwóch nastolatków na motorach, zawadiaków czy idiotów , a problem polega na tym, że przyczepką tego motoru jest Polska i szereg innych krajów z ich obywatelami. To jest realny problem. W sensie zdroworozsądkowym nie ma alternatywy dla dealu, „no deal” oznacza poważne problemy. To, że dla Unii w sensie prestiżowym to jedno, dla Wielkiej Brytanii też, ale dla Kowalskiego w Polsce, Muellera w Niemczech czy MacFarlanda w Irlandii to generuje życiowe problemy i myślę, że trzeba w tym kontekście patrzeć. Donald Tusk w tej chwili żongluje sprawami Polaków w Wielkiej Brytanii. Skadinad Polacy coraz częściej  wracają stamtąd do Polski.

No właśnie, to jeszcze kwestia wyborów, bo tutaj pytanie, jeżeli negocjacje zostaną przedłużone, to czy Wielka Brytania powinna brać udział w wyborach, bo na razie nie jest nic przewidziane.

Z tych informacji, które ja mam z Komisji Europejskiej, to rozważany projekt „dealu” kompromisowego przewiduje, że Wielka Brytania zostaje w Unii dziewięć miesięcy dłużej, ale Brytyjczycy nie biorą udziału ani czynnego, ani biernego w wyborach. No,ale jeszcze ten „deal” jest do negocjacji . To by miało ręce i nogi, tylko pytanie, czy to się stanie. Mam nadzieję, że tak.

Do wyścigu wyborczego do europarlamentu dołącza partia Wiosna. Jak Pan widzi tą formację Roberta Biedronia?

Po pierwsze na pewno odbierze głosy Platformie Obywatelskiej, też Nowoczesnej…

…sondaże nie do końca to potwierdzają.

Ja myślę, że oczywiście poza uruchomieniem nieuczestniczących w wyborach byłych wyborców Platformy, którzy chcieliby teraz głosować, myślę, że jednak odbierze realnie PO, Nowoczesnej, SLD czy Razem. Ale ja mam wrażenie, że partia Wiosna to taki wehikuł, który ma dowieźć pana Biedronia osobiście –  bo dostanie jedynkę w Warszawie do Parlamentu Europejskiego – do Brukseli. Zatem stworzenie partii Wiosna, a nie partii Jesień, jest wielką metaforą. Myślę, że Robert Biedroń chce kierować swoją partią ze Strasburga i Brukseli. Nie będzie to łatwe, ale oczywiście to zależy od polskich wyborców.

Czyli Wiosna też się kojarzy Panu Przewodniczącemu, tak jak Leszkowi Millerowi, z sezonowością?

Pan Biedroń jako prezydent Słupska miał największą ilość wyjazdów zagranicznych, oczywiście służbowych, rzecz jasna, ale mam takie wrażenie, że jest gotów podjąć trudy tych podróży do Brukseli i Strasburga i przyjmie to na klatę i będzie to robił dla dobra Europy i partii Wiosna.

Oczywiście dużo ciekawego dzieje się na lewej stronie, ale na prawej również, Kaja Godek i Narodowcy, KORWiN, Grzegorz Braun, jak Pan patrzy na konkurencję na prawicy?

Sprawa jest oczywista, ja szanuję wiele prawicowych osób biorących udział w życiu publicznym,ale sprawa jest jasna :  Prawo i Sprawiedliwość jest partią ludzi grzesznych i robiących błędy, ale jest tak naprawdę jedyną tamą, żeby nie wróciło to co było, rządy kosmopolityczne, rządy, dla których punktem odniesienia jest Bruksela, Berlin, Paryż, cokolwiek. Dlatego też jedyną alternatywą dla comeback’u Platformy jest Prawo i Sprawiedliwość. Kto rozbija jedność na prawicy, to nie będę mówił, że się będzie smażył w piekle, bo to określenie Donalda Tuska, ale zdaje się, że takie osoby nie odrobiły lekcji z polityki 1993-2001, kiedy podzielona prawica oddawała lewicy na tacy władzę. Mam nadzieję, że wyborcy prawicowi będą mądrzejsi od niektórych polityków, którzy do prawicy się odwołują, którzy dzisiaj dzielą głosy – pomagają Platformie. Tak to trzeba dziś powiedzieć. Może intencje są dobre, ale piekło też jest wybrukowane dobrymi intencjami.

No cóż. Pamiętajcie Państwo, to co było – może przyjść. Mam nadzieję, że Pan Przewodniczący przyjdzie jeszcze do nas na kolejną rozmowę…

…jeżeli będę zaproszony.

Dzisiaj się żegnamy. Moim i Państwa gościem był Ryszard Czarnecki, wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego, dziękuję.

Dziękuję Panu, dziękuję Państwu.

Blog

O atakach na Polaków w W. Brytanii i o tym czy Anglia będzie jak Norwegia…

Posted on

Tak, naprawdę ten wywiad się odbył ! Możecie szukać w nim sensacji – i słusznie! Siądźcie w fotelu i…zacznijcie czytać rozmowę, którą dla Radia Poznań przeprowadził ze mną red. Jacek Kosiak. Działo się! Poniżej zamieszczam tylko fragmenty tej rozmowy. Wywiad został spisany i pierwszy raz udostępniany jest w tej formie…

Dobry wieczór, Jacek Kosiak, dzisiaj Państwa i moim gościem jest Ryszard Czarnecki, eurodeputowany PiS z Wielkopolski, dobry wieczór.

Witam Pana, witam Państwa.

Pan był osobą, która chyba jako pierwsza podała, ze brexit przedłuży się i 30 marca nie dojdzie do skutku, skąd te informacje?

Jak Pan pamięta Aferę Watergate, tam źródło przecieku nazwano „głębokim gardłem”, ja też miałem „głębokie gardło”, tylko że w Komisji Europejskiej. Ten scenariusz jest bardzo prawdopodobny, najlepszy z punktu widzenia interesów nie tylko politycznych 27 państw członkowskich i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, ale także z punktu widzenia zwykłych obywateli, którzy na przykład jeżdżąc z Poznania, Konina, Kalisza, Gniezna czy Piły do swoich dzieci, które mieszkają w Londynie czy Manchesterze i maja tam swoje dzieci, więc do wnuków także, do tej pory mieli wypłacaną emeryturę automatycznie, a byłoby to niemożliwe gdyby Wielka Brytania stała się krajem trzecim i te regulacje unijne, które dotyczą kwestii emerytalnych obywateli Unii Europejskiej przestałyby obowiązywać. Także kwestia ubezpieczeń, jadąc w Wielkiej Brytanii nie daj Boże ma Pan stłuczkę i już jest problem z wypłaceniem ubezpieczenia.

Co na to Parlament Europejski, politycy unijni, polscy politycy?

Myślę, że ważne jest, żeby nie było „no deal”, żeby było porozumienie…

…czyli to będzie trochę przypominało ten układ, który funkcjonuje z Norwegią, która w 1994 roku, 25 lat temu odrzuciła możliwość wejścia do Unii Europejskiej, ale podobne rozwiązania europejskie przyjęła?

Tak, przyjęła i w związku z tym nie jest to może formalne małżeństwo, ale szereg regulacji natury gospodarczej i finansowej, także socjalnej, jest akceptowane przez Oslo i Brukselę. Możliwe, że ku temu statusowi zmierza Londyn.

No , ale co z Polakami na Wyspach? Nie tylko emeryci się niepokoją, ale Ci co pracują niezbyt długo? Czy Wielka Brytania po takim dzikim brexicie nie wprowadzi rozwiązań sprawiających kłopot Polakom tam pracującym?

Pytanie dobre, ponieważ mało się o tym mówi, ale Polacy są największą mniejszością narodową w Wielkiej Brytanii, zresztą także i w Irlandii. Taka ciekawostka, otóż na dzisiaj ten milion 20 tysięcy osób- naszych rodaków , a w praktyce 1,5 miliona, według deklaracji premier Jej Królewskiej Mości Theresy May ma zagwarantowane prawa dotychczasowe, gdy chodzi o kwestie ekonomiczne, socjalne, natomiast oczywiście, wie Pan, tego typu deklaracje, tego typu porozumienia nie są wieczne. Co będzie za rok czy za dwa tego nie wiemy. Rząd Rzeczypospolitej Polskiej zrobił wszystko, aby zarówno w ramach Unii Europejskiej, w negocjacjach z Londynem, ale także w rozmowach bilateralnych – dwustronnych zagwarantować prawo Polakom i zagwarantował je na dzisiaj. Natomiast oczywiście Wielka Brytania może w przyszłości zaostrzać dostęp do przywilejów  socjalnych czy pracowniczych dla ludzi, którzy już są lub którzy przybędą. Ale mówimy o wymiarze formalno-prawnym, jest jeszcze społeczny, ludzki, ano właśnie to jest tak, że nawet te regulacje na poziomie całej Unii i Wielkiej Brytanii nie pomogą na pewne zachowania części społeczeństwa brytyjskiego. Już przed referendum była dość zła atmosfera dotycząca emigrantów. Akurat Polacy są szczególnie widoczni w niektórych mniejszych miastach brytyjskich, angielskich zwłaszcza Polacy, którzy stanowią w niektórych miastach kilkanaście procent populacji i tam było wiele ataków słownych, werbalnych, nieraz fizycznych, również dyskryminacja w szkole…

…myśli Pan, że to przekłada się na postawę brytyjskich posłów do Parlamentu Europejskiego?

To się nie przekłada na brytyjskich posłów, ale jest tak, że atmosfera wobec imigrantów, a zwłaszcza tych z krajów Unii Europejskiej, w wyniku tych dwóch lat negocjacji Londynu z Brukselą po referendum brexitalnym, ta atmosfera nie jest dobra i ja obawiam się, że te akty agresji słownej, oby tylko słownej…

…ale jest korelacja, bo do tych aktów dochodziło w okręgach przemysłowych a obecnie Theresa May musi przekupywać mówiąc kolokwialnie niektórych deputowanych do Izby Gmin, którzy maja jednak pewne zapatrywania odmienne od tych unijnych, musi ich przekupywać, przekazywać jakieś pieniądze, bo z jednej strony wyborcy domagają się od nich twardego wyjścia Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej, a z drugiej strony jest pokusa tych pieniędzy.

Tak, Pan mówi o aspekcie przeciągania liny w Izbie Gmin i to jest ciekawe w sensie politycznym, natomiast mnie bardziej interesuje los Polaków na Wyspach Brytyjskich, którzy mogą być obiektem pewnego ostracyzmu na poziomie szkół- dzieciaki, młodzież – czy na ulicy, może mniej w Londynie, w aglomeracjach, ale w mniejszych miejscowościach i tutaj na pewno takie akty agresji będą potępiane przez dzisiejsza premier, natomiast one pewnie, skoro miały miejsce, to będą miały miejsce, tym bardziej że Unia Europejska niestety przećwiczyła w tych negocjacjach Wielką Brytanię.

Takie problemy, o jakich Pan mówi, jeżeli chodzi o Polaków, to mają też inne nacje, bo także Hiszpanie, Włosi…

Tylko, że Polaków jest najwięcej…

Oczywiście, no, ale można domniemywać, że Komisja Europejska będzie brała pod uwagę interesy wszystkich narodów i obywateli wszystkich państw.

To prawda…

…i może się to przyczynić do jej postawy wobec Wielkiej Brytanii, pytanie czy zgodzi się na przedłużenie tych dyskusji?

Myślę, że w tym kierunku to zmierza. W ramach ekonomicznego interesu wszystkich zainteresowanych jest normalne wyjście, przedłużyć o te trzy kwartały wyjście Wysp Brytyjskich po to, żeby jakiś deal ekonomiczny zawrzeć. Natomiast Wielka Brytania była ćwiczona przez Komisję Europejską i Unię Europejską w tych negocjacjach nie dlatego, że zdarzały się tam nagminne akty agresji wobec Polaków i innych imigrantów z krajów Unii, tylko dlatego, że Unia uznała, że jeśli nastąpi „exit”, no,to mogą pójść za tym przykładem inne państwa, nawet nie na poziomie Unii Europejskiej jako takiej, ale na poziomie „eurolandu”, skoro dla przykładu mamy rząd w Italii, gdzie dwie partie rządzące w kampanii mówiły, że chcą wyjścia z „eurolandu” czy eurozony.

Panie Pośle, skoro jesteśmy przy ekonomii, mówi się, że brytyjskie firmy robią zapasy, bo boja się gwałtownego przerwania ciągu jeśli chodzi o zakup towarów z Unii Europejskiej. Kolega z Parlamentu Europejskiego, poseł Andrzej Grzyb mówi, że Niemcy stracą jeśli chodzi o gospodarkę na brexicie, że mogą pociągnąć straty w polskiej gospodarce. Co możemy zrobić?

To też zależy od kształtu dealu, porozumienia, na przykład z Wielkopolski jest szereg firm eksportujących na potęgę żywność do Wielkiej Brytanii…

Na przykład pomidory z kaliskiego…

Brawo, ale nie tylko, bo dlaczego do Wielkiej Brytanii? Nie tylko dlatego, że Brytyjczycy docenili polską żywność, ale także dlatego, że jest tam półtora miliona Polaków, którzy chcą jeść polskie produkty. I tutaj od kształtu tego porozumienia zależy, czy ten eksport będzie utrzymany w sensie kwestii ceł na przykład. Inną rzeczą jest przyciąganie firm z Londynu do Polski, inni myślą, że przeniosą się do Polski, inni, że do Frankfurtu, też o to walka się toczy. Polska jest jednym z pięciu największych krajów Unii Europejskiej i po Brexicie, jak widać, ta partycypacja w decyzjach unijnych powinna wzrosnąć, jak widać Brexit generuje duże minusy, ale także czasem i plusy.

Czy rzeczywiście ten brexit zostanie przedłużony, czy sprawdzą się Pana słowa, czy Danuty Hubner, która kontrowała Pana wypowiedź? Mówiła, że nie ma na razie żadnych przesłanek, a okaże się już niedługo, bo jesteśmy na początku lutego. W połowie lutego następna sprawa do której przejdziemy: Poznań-Europa, rozmawiamy o krajach europejskich, ale czasem zaglądamy poza Europę, konferencja bliskowschodnia w Warszawie – najważniejsza kwestia dotycząca Iranu, Iran już zareagował na sam fakt organizacji tej konferencji, jak Pan myśli, czy przyczyni się to do poprawienia bezpieczeństwa Polski, czy wręcz przeciwnie?

Konferencja, która odbędzie się w Warszawie 13 lutego pokaże, że Polska jest punktem odniesienia, że Polska jest państwem, które organizuje konferencje mające znaczenie dla przyszłości nie tylko Europy. Ta konferencja jest robiona przy bardzo silnej partycypacji strony amerykańskiej, ale nie tylko. Jest oczywiście kwestia różnic miedzy stanowiskiem amerykańskim a Unii Europejskiej, chociaż szereg rządów europejskich coraz bardziej się zastanawia czy rzeczywiście nie zaostrzyć kursu wobec Iranu, a to się wzięło stad, że przed pół rokiem aresztowano irańskiego dyplomatę, który zlecił zamach dwóm irańskim imigrantom na coroczny wielotysięczny zjazd Irańczyków w Paryżu, później aresztowania nastąpiły w Danii, no, jest tak, że rzeczywiście okazuje się, że nasi partnerzy z Teheranu dosyć ofensywnie wchodzą nie na swój teren, trzeba to zauważyć. Natomiast myślę, że ta konferencja przede wszystkim może przyczynić się do powstania konsensusu Zachodu jako takiego, układu transatlantyckiego USA-Europa i właśnie wypracowaniu takiego kompromisu ma służyć.

No ale czy wszystkie kraje europejskie jednakowo postrzegają Iran? Bo mówi się o tym, te największe państwa europejskie: Niemcy, Francja, tworzą spółkę, która ma obejść amerykańskie sankcje wobec Iranu.

To prawda, ten duopol Paryż-Berlin ma swoją grę, jak mówi o wspólnej europejskiej polityce zbrojeniowej to chodzi o zamówienia dla francuskich i niemieckich firm przemysłu zbrojeniowego. Interesy bardzo często górują nad jakimiś decyzjami geopolitycznymi i strategicznymi, politycznymi, natomiast tutaj jest różnica zdań, ja tylko mogę podkreślić, że mój znajomy z różnych konferencji czy to w Paryżu, czy to w Berlinie, czy Brukseli John Bolton – jeden z głównych ludzi administracji Białego Domu, on od lat prezentował niesłychanie ostre stanowisko wobec Teheranu i tą swoją optykę przeniósł również do gabinetu Trumpa, a więc to nie jest zaskoczeniem, że amerykański kurs jest w tej chwili zupełnie inny niż za czasów Baracka Obamy.

Dlatego też przyjedzie do Warszawy wiceprezydent Mike Pence, ale chciałem zapytać o zwykłych obywateli, bo jednak pojawia się takie z tyłu głowy zapytanie, czy nie szukamy guza z tym Iranem? Jest to państwo do pewnego stopnia nieprzewidywalne. Czy nie wymyśli jakiegoś ruchu nieprzewidywalnego?

Konferencja to nie jest propozycja inwazji na kraj Persów…

…Iran przypomina, że w czasie wojny wam pomagaliśmy, ale nie chcemy teraz zapraszać waszych teatrów, nie chcemy wymieniać się kulturalnie…

Ja myślę, że to, że Polska jest miejscem, gdzie wypracowuje się wspólne stanowisko Ameryki i Europy w kwestii Iranu to dobrze. Czy ono nastąpi, ja nie jestem nadmiernym optymistą, ale to oznacza, że Polska liczy się w tej grze transatlantyckiej…

…a naszemu bezpieczeństwu wewnętrznemu to nie zaszkodzi, nie pojawią się tu jakieś wydarzenia powiedzmy niezbyt bezpieczne, nie chce tutaj wywoływać wilka z lasu…

Zwracam uwagę, że pewne wydarzenia pojawiły się kilka miesięcy temu na terenie Belgii, Austrii, Niemiec czy Danii, nie było to związane z konferencją, chodzi raczej o naturę. Przypominam nazwę Iranu: Iranska Republika Islamska…

…no, właśnie stąd moje pytanie. No dobrze Panie Pośle, zapewne będzie Pan gościem tej konferencji?

Będę w Strasburgu, na sesji PE,ale będę ją na pewno uważnie obserwował, niedawno opublikowałem w jednym z amerykańskich portali artykuł na temat Iranu, sytuacji w Iranie, no pewnie nie zyskałem sympatii w Teheranie, choć w gronie ekspertów tak.

Pytam też o następną konferencje która szykuje się tym razem w Poznaniu, bliżej się jej przyglądamy, konferencja dotycząca procesu berlińskiego, Bałkany Zachodnie, Pan też interesuje się tym, brał Pan udział w Parlamencie Europejskim w debacie o Kosowie, na co musimy zwrócić uwagę?

Dobrze, że to w Polsce, dobrze że w Wielkopolsce, w Poznaniu. Przypomnę, że podobne konferencje miały miejsce w Berlinie i Londynie, a to pokazuje, że Poznań jest dzięki decyzji naszego rządu w świetnym gronie…

Blog

Ci, którzy obalili rząd Olszewskiego teraz chcą obalić rząd PiS

Posted on

Zapraszam do lektury autoryzowanej wersji mojego wywiadu dla portalu dorzeczy.pl. Rozmowa,która przeprowadził red. Przemyslaw Harczuk poświęcona była w całości osobie premiera Jana Olszewskiego.

Po śmierci śp. Premiera Jana Olszewskiego, często wspomina się też pamiętną noc, gdy odwołany został Jego rząd. Pan był uczestnikiem tych wydarzeń?

Ryszard Czarnecki: Miałem wówczas 29 lat. Byłem jednym z młodszych posłów. Pełniłem funkcję rzecznika klubu Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. Pamiętam poczucie, że w kraju dzieje się coś bardzo ważnego, że dzieje się historia. Jestem dumny z tego, że popierałem rząd Jana Olszewskiego, jak również z tego, że broniłem go do końca. Bo na przykład liberałowie, Jan Krzysztof Bielecki, Donald Tusk, najpierw ten rząd popierali, a potem zdradzili i głosowali za jego odwołaniem. Pamiętam też niesamowity wyścig z czasem – staraliśmy się jak najbardziej opóźnić głosowanie nad wnioskiem.

W jakim celu, przecież wynik głosowania wydawał się przesądzony?

Ale mieliśmy wtedy świadomość, że jeżeli rząd przetrwa choć kilka godzin czy dni dłużej , uda się przeprowadzić lustrację, że ten dodatkowy czas pozwoli na ujawnienie większej liczby agentów SB. W trakcie debaty poprosiłem o przerwę licząc na to, że głosowanie nad wnioskiem zostanie dzięki temu opóźnione. Mój wniosek został jednak odrzucony. Pamiętam też olimpijski spokój premiera Olszewskiego. Powagę męża stanu. I tą niebywałą ciszę w Sejmie, kiedy wygłaszał przemówienie. Taką narastającą grozę, która wisiała w powietrzu. To ten dzień był początkiem przemysłu pogardy. To było bardzo widoczne następnego dnia w prasie. Tekst „Gazety Wyborczej”, gdzie Piotr Pacewicz pisał o „robactwie”( sic!), które wyszło w związku z lustracja. Okładkę tygodnika „Wprost” ze zdjęciem premiera Olszewskiego podpisała redakcja słowem „nienawiść”. Ja natomiast powiem, że wystąpienie premiera Jana Olszewskiego było jednym z najlepszych mów politycznych, jakie kiedykolwiek słyszałem.

Czy można mówić o dziedzictwie Jana Olszewskiego?

Zazwyczaj, gdy odchodzi ktoś znany, mówi się o dziedzictwie, testamencie. I zazwyczaj jest to na wyrost. W wypadku śp. Jana Olszewskiego na pewno na wyrost to nie jest – premier zostawił po sobie ogromne dziedzictwo i polityczny testament . W wymiarze międzynarodowym to konieczność zakorzenienia i trwania Polski we wspólnocie euroatlantyckiej. To rząd Jana Olszewskiego jako pierwszy rząd w naszym kraju rozpoczął starania o przystąpienie Polski do NATO. I robił to jako bodaj pierwszy spośród rządów krajów Europy Środkowo-Wschodniej. W sytuacji, gdy dziś kraje Europy Zachodniej nie inwestują w NATO , oszczędzają na obronności te zabiegi premiera Olszewskiego, ten kierunek jednoznacznie proatlantycki, są szczególnie aktualne. Rząd Olszewskiego cechował też pewien sceptycyzm wobec planów Rosji. Po tym, co stało się w Czeczenii, potem w Gruzji, co dzieje się na Ukrainie, również to przesłanie Jana Olszewskiego jest dziś niezwykle aktualne. Warto przy tym przypomnieć niezwykle ważną rzecz: w 1992 roku Olszewski postawił się Rosji, nie zgodził się na eksterytorialne spółki rosyjsko-polskie, na terenie dawnych sowieckich baz wojskowych.

Co oznaczałoby powstanie takich spółek?

Spółki takie byłyby ekspozyturą rosyjskich służb. W najlepszym razie ich powstanie opóźniłoby wejście Polski do NATO. W scenariuszu gorszym do NATO Polska nie weszłaby w ogóle. Dzięki premierowi Olszewskiemu i jego rządowi pępowinę z Rosją udało się zerwać. W wymiarze wewnętrznym dziedzictwem sp. Jana Olszewskiego jest Polska sprawiedliwa, Polska równych szans. Polska ,która nie wyzbywa się majątku narodowego i to za grosze . To Jan Olszewski był w tym właśnie kontekście pomysłodawcą stworzenia Prokuratorii Generalnej, mającej stać na straży owego majątku. I w tej sprawie tez miał wtedy rację.

Historia Jana Olszewskiego to jednak nie tylko czas jego rządu. To także historia jego zaangażowania w Szare Szeregi, w opozycje antykomunistyczna. To mecenas Olszewski był obrońcą w procesach politycznych. To wydarzenie sprzed 27 lat, dramatyczne okoliczności odwołania tego rządu, nieco przykrywają inne zasługi śp. Jana Olszewskiego?

Te zasługi są i będą pamiętane. Natomiast proszę zwrócić uwagę, kto głosował za odwołaniem rządu Jana Olszewskiego. Inspiratorem akcji był Lech Wałęsa. W Sejmie za odwołaniem była Unia Demokratyczna, Kongres Liberalno-Demokratyczny, Sojusz Lewicy Demokratycznej i Polskie Stronnictwo Ludowe. UD i KLD już nie ma, dziś ich politycy są w Platformie Obywatelskiej. SLD i PSL wciąż istnieją. I dziś PO, SLD i PSL mają budować Koalicję Europejską, opartą na tzw. anty-PiSie. Po drugiej stronie jest Prawo i Sprawiedliwość, w którym ważną rolę odgrywają politycy dawnego Porozumienia Centrum i w jakiejś mierze Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. Partii, które broniły rządu Jana Olszewskiego. A więc choć od nocnej zmiany minęło 27 lat, tamten spór wciąż jest aktualny.

Blog

Akwizgran i brexit, czyli co grozi nam wszystkim

Posted on

2019 rok rozpoczął się w Europie prawdziwym politycznym trzęsieniem ziemi. Pierwsze przetoczyło się nad Kanałem Angielskim – przez Europę kontynentalną uparcie zwanym Kanałem La Manche – i dotyczyło brexitu. Drugie miało miejsce w jednym z najstarszych miast Europy, w słynnym Akwizgranie, gdzie odnowiono zawarty przed 56 laty Traktat Elizejski. Ciekawe, że o ile pierwsze wydarzenie raczej łączy polityków i ekspertów  (poza Wielką Brytanią oczywiście), bo panuje zgodna opinia, że brexit fatalnie wpłynie na gospodarkę i polityczny image Starego Kontynentu, o tyle drugie wydarzenie ekspertów dzieli. Europoseł Dariusz Rosati (Europejska Partia Ludowa − Platforma Obywatelska) publicznie uznał „Traktat Elizejski” za rzecz bardzo pomyślną – mimo, że Polska, jako jedyny kraj Trójkąta Weimarskiego, został w  nim pominięty. Ja z kolei uznałem, że owe porozumienie „tandemu M.” czyli kanclerz Merkel i prezydenta Macron oznacza wzmocnienie swoistego duopolu w Unii Europejskiej, co w naturalny sposób będzie powodować dążenia odśrodkowe. Trudno bowiem sobie wyobrazić, aby pozostałe państwa „Big Five” (Włochy, Hiszpania i Polska) przyjęły ten berlińsko-paryski układ za dobrą monetę.

Ryzyko Londynu, upór Brukseli

Co – o paradoksie − łączy brexit z jego pośrednim skutkiem czyli „Traktatem Elizejskim 2.0”? Jakby obrazoburczo to nie zabrzmiało, ale… skrajny euronegatywizm. Nie, nie „eurosceptycyzm”, ale właśnie całkowita niewiara w projekt Unii Europejskiej jako wspólnoty blisko 30 państw, w którym każde z nich ma poczucie wpływu – proporcjonalnie do swoich aktywów demograficznych i gospodarczych – na politykę całej organizacji. Londyn, może nieracjonalnie, ale pokazał, że ma dość bezceremonialnego narzucania mu pomysłów płynących z Brukseli, które nierzadko były realizacją politycznych interesów największych krajów UE. Z kolei Berlin z Paryżem uznały, że po referendum w sprawie brexitu należy szarpnąć europejskie cugle i wziąć eurotowarzystwo za twarz, bo Unia będzie słabła w oczach, a co gorsza może przestać być pasem transmisyjnym największych płatników netto. Porównując dalej te dwa teoretycznie mało porównywalne fakty czyli brexit i porozumienia z Akwizgranu warto pokusić się o tezę, że o ile brexit dla Europejczyków (a więc Polaków, Hiszpanów, Włochów, Duńczyków, itd.) rodzi sporo negatywnych konsekwencji „na teraz” w życiu codziennym, o tyle „Akwizgran”  przyniesie je w perspektywie długoterminowej. Minusy brexitu (albo „plusy ujemne” ,cytując klasyka gatunku Lecha Wałęsę) nie mają li tylko charakteru geopolitycznego i nie oznaczają wyłącznie wizerunkowej katastrofy dla UE w wymiarze globalnym. Oczywiście można też − poza kolejnym znaczącym obniżeniem image’u Unii − dodać istotną dekompozycję polityczną wewnątrz Wspólnot Europejskich, która zachwiać może i pewnie zachwieje spoistością U-27 (jak wspominałem duopol niemiecko-francuski może zaowocować tendencjami odśrodkowymi, a zatem wzrostem fundamentalnego eurosceptycyzmu).

Brexit: geopolityczne szachy i … problemy dla obywateli

Brexit będzie też miał daleko idące konsekwencje w życiu codziennym obywateli krajów UE. Problem jest tym większy, że tak naprawdę trudno oszacować problemy i potencjalne straty dla pana Kowalskiego i jego odpowiednika w Irlandii McFarlanda czy Herr Muellera w Niemczech, bo obywatele wszystkich krajów członkowskich Unii – i to wcale nie ci, którzy dopiero przyjadą na Wyspy Brytyjskie, lecz przede wszystkim ci, którzy już tam mieszkają, często od lat – mogą mieć dramatyczne problemy choćby z otrzymaniem emerytury. Ba, nie tylko. Także z ubezpieczeniami. Dotyczy to tych, którzy przebywają w innym kraju członkowskim UE na pobycie czasowym, ale przecież olbrzymia większość na przykład Polaków, którzy pracują w Zjednoczonym Królestwie wcale nie deklarowała pobytu stałego. Podkreśliłem przed chwilą, że problemy te dotyczą przedstawicieli całej UE-27, rzecz w tym, że to Polacy są najliczniejszą mniejszością narodową w Wielkiej Brytanii, zatem skala problemów i wyzwań stojących przed naszymi rodakami jest wielokrotnie poważniejsza niż w przypadku innych nacji. Liczba obywateli Rzeczypospolitej na wyspach przekroczyła milion (faktycznie jest półtora razy większa). Dla porównania druga co do liczebności mniejszość narodowa  na Wyspach − Rumuni − tworzą diasporę aż 2,5 razy mniejsza niż Polacy (411 tysięcy do przeszło miliona 20 tysięcy). Kolejna nacja: Irlandczycy są blisko trzy razy mniej liczni niż Polacy (350 tysięcy). Polacy są mniejszością numer jeden w Szkocji (100 tysięcy naszych rodaków), Irlandii Północnej (30 tysięcy) i Walii (niespełna 30 tysięcy). Ciekawostką jest, że w będącej częścią Wielkiej Brytanii  Irlandii Północnej obywateli polskich jest więcej niż … obywateli Irlandii.

Uprzedzając pytania o polskich emerytów – w przypadku sformalizowanego brexitu naszych obywateli w Wielkiej Brytanii, przestanie obowiązywać unijne prawo regulujące wypłatę emerytur miedzy poszczególnymi krajami członkowskimi. Jest to o tyle dotąd wygodne i samoistne, że wystarczy złożenie dokumentacji w momencie przekroczenia wieku emerytalnego. Skądinąd mamy do czynienia z „ulicą dwukierunkową”: problem będzie dotyczył również tych Polaków, którzy przez lata pracowali na Wyspach Brytyjskich , ale emeryturę zechcą spędzić w Polsce.  W momencie brexitu nie będzie tak ,jak dotąd wypłaty emerytury brytyjskiej i polskiej.

Piszę o tym, aby pokazać, że brexit to nie tylko wielkie szachy geopolitycznie (to też!), ale również poważne utrudnienia dla zwykłych ludzi. Dedykuję to tym wszystkim, którzy uważają, że polityka międzynarodowa nie ma wpływu na obywateli.


Duopol Berlina i Paryża – „przewodnią siłą” UE

Gdy czytam w  II Traktacie Elizejskim: „oba państwa podejmą współpracę w dziedzinie spraw zagranicznych, obrony, bezpieczeństwa zewnętrznego”, to wiem, że poza jeszcze większą kontrolą nad European External Action Services (EEAS) czyli unijną dyplomacją, w praktyce może to oznaczać, że wspólna europejska polityka obronna może się sprowadzić do skanalizowania zamówień euroarmii dla niemieckiego i francuskiego przemysłu zbrojeniowego.  Czy to oznaczać będzie również, że stanowisko Europy wobec USA Trumpa i Iranu ajatollahów będzie dyktowane przez Berlin-Paryż? Jak znam życie – zapewne tak.

O brexicie i porozumieniu z Akwizgranu można by powiedzieć słynnymi słowy rosyjskiego pisarza Mikołaja Gogola: „Jedno jeszcze nie umarło, drugie jeszcze się nie narodziło, ale i jedno i drugie zagraża żyjącym”.

*pełna wersja tekstu, który ukazał się w “Gazecie Polskiej Codziennie” (28.01.2019)

Blog

Oczy na Egipt

Posted on

Losy Europy, a ściśle rzecz biorąc największego konfliktu na naszym kontynencie w ostatnich dekadach rozstrzygnąć się mogą poza Europą, a konkretnie w … Egipcie. Tak, dla Europejczyków przyzwyczajonych do tego, że istotny wpływ na losy UE i Europy ma pierwsze mocarstwo świata −USA – ta wiadomość może być szokiem. Ale to fakt. Nie chodzi jednak – hmm, przynajmniej na razie − o to, że ze 100 milionów Egipcjan parę milionów może zechcieć poszukać szczęścia w Europie i wtedy będziemy mieć poważny problem. Chodzę o fakt że właśnie w tym ważnym kraju na styku Azji i Afryki w końcu lutego odbędzie się szczyt UE − kraje arabskie, gdzie premier Jej Królewskiej Mości Theresa May będzie rozmawiała z premierami wszystkich(!) krajów Unii, a nie tylko z piątka najważniejszych, w tym z Polską. Przy okazji załatwiania spraw z państwami muzułmańskimi (polityka migracyjna, gospodarka) szefowa brytyjskiego rządu będzie chciała „rzutem na taśmę” wynegocjować porozumienie z UE-27, aby uniknąć totalnego chaosu po brexicie. W interesie wszystkich – w tym Polski – jest by do tego „dealu” doszło. Ciekawe, czy do tego czasu Niemcy i Francja, nagle pokłócone o dyrektywę gazową i Nord Stream II, zdążą się pogodzić?

*komentarz ukazał się w „Gazecie Polskiej Codziennie” (09.02.2019)

Blog

Warto pomagać żużlowi

Posted on

Dziś, tradycyjnie w Lesznie odbędzie się … Bal żużlowca, który zawsze towarzyszy ogłoszeniu wyników plebiscytu Tygodnika Żużlowego na najlepszych zawodników (seniorów i juniorów) trenerów i działaczy  naszego „czarnego sportu”. Trenerzy naszej kadry w speedwayu, seniorów i młodzieżowców ogłoszą też skład reprezentacji na 2019 rok. Dzisiejszy dzień to czas podsumowania ubiegłorocznego sezonu żużlowego oraz  swoiste święto polskiego żużla. Z tej okazji pozwalam sobie opublikować wywiad, jakiego udzieliłem branżowemu „Tygodnikowi Żużlowemu”, który ukazał się właśnie w tym tygodniu. Rozmowę ze mną przeprowadził red. Bartłomiej Czekański.

Rozmowa z honorowym patronem wielu imprez żużlowych, zasłużonym dla speedwaya europosłem Ryszardem Czarneckim

– Czy w lutym będziesz na plebiscytowej gali (balu) “Tygodnika Żużlowego”?

– Oczywiście, że będę.  Już to potwierdziłem organizatorom.

–  Ile razy już byłeś  na naszej gali (balu) i do której godziny się bawiłeś?

– W ostatnich latach jestem co roku. A pierwszy raz, o ile mnie pamięć nie myli, to było ok. 20 lat temu! Szmat czasu. Zwykle świetnie bawię się do północy lub ciut dłużej, bo nazajutrz obowiązki czekają.

– Co Ci się najbardziej podoba w tym plebiscycie i w tej gali (balu)? Może zapamiętałeś jakieś szczególne zabawne sytuacje? Może w związku z tym masz jakieś anegdotki?

– Uwielbiam to, że tego wieczoru w Lesznie spotyka się w fantastycznym, przyjaznym nastroju cała nasza żużlowa rodzina. To jest ten moment, który się lubi i w którym spotyka się  ludzi, których się ceni i szanuje. No cóż, przecież równo rok temu na gali „TŻ” rozmawiałem chyba z godzinę z Tomaszem Gollobem tuz przed tym ,jak uległ  on tragicznemu wypadkowi. Niestety, to żadna anegdota. To smutek. Trzymam za Tomka kciuki. A jeśli chodzi o autentyczne anegdoty, to na gali (balu) „TŻ” nie zdarzyło mi się to, co kiedyś podczas uroczystej kolacji na Zamku Królewskim w Warszawie z prezydentem Czech Vaclavem Havlem i jego piękną, młodą małżonką – aktorką. Byłem wtedy ministrem – przewodniczącym Komitetu Integracji Europejskiej. Pod koniec kolacji… pękły mi spodnie od smokingu. Co to był za stres. Wyszedłem jako ostatni, żeby się sprawa nie wydała. Moj Boże, to było 21 lat temu!

– No dobrze, ale teraz do konkretów, Twoje typy w tegorocznym plebiscycie. Najlepszy (hm, najpopularniejszy) zawodnik sezonu ‘2018.

– Nie ma tutaj alternatywy dla naszego Bartosza Zmarzlika. W trzech sezonach dwa razy stanął na podium IMŚ. Teraz jest pierwszym wicemistrzem. Świetnie prezentował się w polskiej i szwedzkiej lidze. I jest jednym z naszych głównych kandydatów do zdobycia trzeciej polskiej korony IMŚ po Jerzym Szczakielu oraz Tomaszu Gollobie.

– Najlepszy zagraniczniak?

– To oczywiście mistrz świata Tai Woffinden, który swoje trzy tytuły zdobywał w barwach WTS Betardu Sparty Wrocław. Wyróżniłbym tez nowego indywidualnego mistrza Europy Duńczyka Leona Madsena. On teraz mieszka na Kaszubach, niedaleko Wejherowa, związał się z Polką i się polonizuje. Ale Woffinden is the best!

– Najlepszy trener?

– Może ex aequo? W plebiscycie Ekstraligi wskazano na Stanisława Chomskiego ze Stali Gorzów. Gratuluję mu. Ale nie zapominałbym też o trenerach naszych reprezentacji narodowych: Marku Cieślaku oraz Rafale Dobruckim. Tego drugiego wyróżniam za złote medale mistrzostw swiata z młodzieżą. Jeśli chodzi o ligę, to przy całym szacunku dla Stanisława Chomskiego, ale to Piotr Baron ze swoją drużyną Unią Leszno wygrał dwa razy z rzędu mistrzostwo Polski, co od kilkunastu lat nie udało się żadnemu innemu szkoleniowcowi i klubowi. Myślę jeszcze tez o wychowawcy całej plejady młodych „Byków”, czyli o legendarnym Romanie Jankowskim.

– Hm, najlepszy działacz…

– Wolałbym się tu najpierw skupić na tych, którzy nie są frontmenami, czyli nie są obecnie prezesami klubów. Np. Józef Dworakowski od lat odbudowywał wysoką pozycję Unii Leszno w naszym speedwayu. On nie jest obecnie formalnie „Number One” w klubie, lecz to spiritus movens Unii. Jest szanowany w całej Polsce i ja tez darze go wielkim respektem . Do byłego prezesa z „Byków” dodam duet Krystyna Kloc-Andrzej Rusko. Absolutnie profesjonalnie rządzą WTS Betard Spartą Wrocław. Przez ostanie trzy lata wrocławianie trzy razy meldowali się w play-offach DMP. A przypominam, że w tym czasie przez dwa sezony na skutek remontu Stadionu Olimpijskiego jeździli wyłącznie na obcych torach. I wytrzymali to finansowo! Ale spójrzmy też na kluby z niższych lig z mniejszymi budżetami, które naprawdę dzielnie walczą i ich prezesów . Wyróżniam tu m.in. Radosława Strzelczyka z Ostrovii. Ale nie tylko. Świetni ludzie ze  Startu Gniezno z dyrektorem Piotrem Mikołajczakiem na czele nie tylko sobie skutecznie radzą w Nice 1. Lidze, to jeszcze przyciągnęli do Gniezna sponsorów i kibiców i zorganizowali szereg ważnych imprez jak pierwszy z finałów SEC, czy półfinał DMEJ. Także Arkadiusz Ładziński z PSŻ Poznań daje sobie świetnie radę. W stolicy Wielkopolski nie ma takich intensywnych żużlowych tradycji jak w Lesznie, Rawiczu, czy Pile. Ale pan Arkadiusz konsekwentnie stawia na promocję, żeby jak najwięcej kibiców odwiedzało speedwayowy stadion na Golęcinie. Sparta Wrocław rozgrywała tam swoje ekstraligowe mecze, co z pewnością pomogło w rozpropagowaniu żużla w stolicy Wielkopolski.

-Impreza roku (byłeś honorowym patronem wielu z nich)?

– Z pewnością na takie miano zasługuje powrót żużla na Stadion Śląski w Chorzowie, czyli do sentymentalnego, historycznego  „Kotła Czarownic” wielkiego żużla, a więc finału SEC. Wyróżniam jeszcze turniej, który od lat jest pod moim patronatem, czyli IMME Ekstraligi. No i takie turnieje, które od zawsze są w żużlowym kalendarzu ,ale tez  w naszych sercach: „O koronę Pierwszego Polskiego Króla  Bolesława Chrobrego” w Gnieźnie czy o „ O Łańcuch Herbowy” w Ostrowie. Osobiście cieszę się również, że w Rawiczu odrodził się Memoriał legendarnego Floriana Kapały.

– Hm, najlepszy dziennikarz (telewizja i piszący)…

– Tu jestem w trudnej sytuacji. Najlepszy dziennikarz telewizyjny to nasz „metalowiec” Tomasz Dryła, który oprócz tego jest znakomitym spikerem-konferansjerem na imprezach organizowanych przez One Sport. A teraz zatkaj uszy. Najlepszy piszący dziennikarz to Bartłomiej Czekański. On w żużlu jest chyba od samego początku „czarnego sportu”,a może jeszcze dłużej , ha, ha. Moja znajomość z nim zaczęła się od tego, że ze 20 lat temu niesprawiedliwie mnie zaatakował ,opisał, w mediach. Na szczęście potem mu przeszło. .. Lubię w „TŻ” czytać felietony red. Adama Jaźwieckiego, a z młodszych piór – red. Wojciecha Koerbera.

– Junior roku?

– Oczywiście Bartosz Smektała. Był wicemistrzem świata juniorów w 2017 roku, a w ubiegłym sezonie wygrał te rozgrywki w fantastycznym stylu odrabiając aż 6 punktów do Maksa Drabika w ostatnim turnieju w Pardubicach. Zdobył też z kolegami DMŚJ i był świetny w naszej Ekstralidze, którą wygrała jego Unia Leszno. Czy trzeba bardziej uzasadniać tę kandydaturę?

– Odkrycie roku.

– Stary, ale jary, czyli Leon Madsen. Odjechał sezon życia,ale uwaga: może mieć jeszcze większe aspiracje. Z młodszych to Jakub Jamróg. Oby sprostał wyzwaniu, którym będzie jazda dla Betardu Sparty Wrocław na wypełnionym Stadionie Olimpijskim.

– Nagroda Fair play.

– Ale to nie za jedno zdarzenie, czy za sezon. Od lat na takowe zasługuje Maciej Janowski, który zawsze kładzie na tor motocykl i siebie, byle tylko nie uszkodzić upadającego przed nim rywala. Do tego fantastycznie, lojalnie jeździ w meczach parowo i mądrze prowadzi swego partnera z drużyny do mety. Tak jest w lidze i w reprezentacji. I nie przekreśla go dla mnie ten nieszczęsny środkowy palec, który podczas wyścigu pokazał Nickiemu Pedersenowi. Coz,emocje.

– Dętka Roku.

– Tu nie będzie zaskoczenia. To prezes Nawrocki ze Stali Rzeszów i chyba nie muszę uzasadniać.

– Może masz jeszcze jakąś swoją kategorię, w której chciałbyś kogoś wyróżnić?

– Może komuś się narażę, ale dodam, że żużlowy bezsens roku to był Speedway of Nations, która to impreza okazała się chybionym pomysłem ,a zastąpiła DPŚ czyli faktyczne drużynowe mistrzostwa swiata ,cieszące się znacznie większym wzięciem u kibiców.

– Niedawno w Toruniu byłeś gościem honorowym gali tamtejszej prężnej, młodej  promotorsko-organizacyjnej żużlowej firmy One Sport, z którą współpracujesz. Z jakiej okazji odbyła się ta uroczystość? Opowiedz o niej trochę. BSI nie zdołała przywrócić GP do Australii, za co może dostać karę od rozczarowanej FIM, bo to złamanie warunków umowy. Czy w tej sytuacji nasza One Sport pod względem finansowym i organizacyjnym ma szansę wygrać z zamożniejszą BSI przetarg na organizację cyklu GP IMŚ na następne lata? Czy FIM obniży swoje wymagania finansowe, skoro One Sport mogłaby odświeżyć IMŚ i pchnąć ją na inne kontynenty? BSI już nie ma pomysłu, nie ma weny.

– Jak co roku, tak i teraz, byłem na gali toruńskiej  One Sport. Cieszę się,ze polska One Sport staje się alternatywą dla BSI, jeśli chodzi o przyszłą organizację rozgrywek o IMŚ. Jestem zbulwersowany, że Anglicy z BSI znów nie byli w stanie zorganizować turnieju GP w kolebce speedwaya, skąd wywodzi się wielu mistrzów świata i gdzie skadinad zaczynał Tai Woffinden, czyli w Australii. A tam jest liczna Polonia, która na polskich zuzlowcow przyszłaby w tysiącach . Może to będzie sygnał  dla FIM, żeby pomyślała o takich organizatorach Grand Prix,którzy zadbają o promocje speedwaya i  o rozwoj żużla , w tym o jego ewentualna  ekspansję  na inne kraje, a nawet na inne kontynenty niż tylko Europa. Jeśli FIM pójdzie w tym kierunku, to może powinna obniżyć  swoje żądania finansowe wobec organizatorów SGP na rzecz zobowiązania ich do większej ofensywności i ekspansji w eksporcie żużla do krajów ,gdzie go nie ma. Ta zmiana filozofii w FIM,jeśli nastąpi jest szansa dla toruńskiej One Sport.  Ma ona i bardzo dobre kontakty w świecie i pomysły większe „umiędzynarodowienie” speedwaya. Dlaczego nie robić go w bogatych krajach Zatoki Perskiej? Sukces „One Sport” byłby dobry i dla światowego żużla w kontekście jego rozwoju i dla Polski i naszego „czarnego sportu”, bo oznaczałby, że mamy nie tylko świetnych zawodników, ale i menedżerów, promotorów, organizatorów nie tylko na „international level”,jakby to powiedział Leo Beenhakker ,ale o znaczeniu globalnym.

– Jesteś europosłem z Ziemi Wielkopolskiej.  To kraina, gdzie króluje głównie żużel i piłkarski Lech Poznań. W tym roku kolejne wybory do Parlamentu Europejskiego. Czy wystartujesz i czy znowu z Wielkopolski? Co dotąd dla nich zrobiłeś i jak chcesz im pomagać w tym wyborczym roku? Aczkolwiek wiemy, że kochasz sport niezależnie od kampanii wyborczej…

– Jeżeli będę kandydował do PE, to tylko z Wielkopolski.  Myślę, że tę ziemię godnie reprezentowałem, będąc jednym z 20 najbardziej aktywnych i pracowitych posłów PE, co zostało potwierdzone w oficjalnych rankingach.  Korzystając z mojego mandatu udało mi się sporo zrobić dla wielkopolskiego i polskiego żużla w ogóle. Objąłem patronat nad wieloma imprezami żużlowymi i namówiłem do udziału w takich  przedsięwzięciach sponsorów, zarowno firmy państwowe ,jak i  prywatne. To także zasilało budżet wielkopolskich klubów żużlowych i je wzmocniło. Ale przecież nie tylko w Wielkopolsce byłem aktywny. I nadal będę w ten sposób pomagał niezależnie od kalendarza politycznego . Trochę zezlosciles mnie tym pytaniem, gdyż ja nie uzależniam swej pomocy dla żużla, w tym wielkopolskiego, od uwarunkowań politycznych i terminów wyborczych . U mnie nigdy to nie miało i nie ma nic wspólnego z kampaniami  wyborczymi, co chyba udowadniam od wielu lat. Ja po prostu kocham sport, w tym żużel i pomagam mu w miarę swoich możliwości na co dzień.

– Jasne. Nie chciałem Cię sprowokować, przecież środowisko żużlowe wie, ile dla niego robisz niezależnie od wyborów … Dziękuję za rozmowę.

Rozmawiał Bartłomiej Czekański

PS od autora: Ryszard Czarnecki śmieje się, że w plebiscycie „TŻ” nie ma dla niego kategorii: bo ani z niego stricte działacz, ani trener, ani zawodnik. Ja jednak ponawiam, by uhonorować Ryszarda jako „Osobowość żużlową Roku 2018” i uzasadniam to tak – „Firmy organizujące imprezy żużlowe, poszczególne kluby, zawodnicy, a nawet media – wszyscy oni proszą europosła Ziemi Wielkopolskiej Ryszarda Czarneckiego, wielkiego fana sportu, zwłaszcza speedwaya i siatkówki (ale nie tylko) o pomoc, poszukanie sponsorów, o poradę, opiekę itd. To VIP, czy Bardzo Ważna Persona w żużlu! Honorowy patron prestiżowych zawodów, jakże skuteczny w pomocy przy ich organizacji”.

Blog

Tusk może być „ojcem chrzestnym” barbarii

Posted on

Proponuję lekturę wywiadu ,jakiego udzieliłem w ramach audycji „Kluczowy Temat” dla Radia Poznań. Rozmawiał ze mną red. Łukasz Kaźmierczak.

Kłaniam się Państwu, poranna rozmowa Radia Poznań, dziś połączyliśmy się z Brukselą, w tamtym studiu jest dziś Ryszard Czarnecki, europoseł Ziemi Wielkopolskiej, witam Panie Pośle.

Witam Pana, witam Państwa, ukłony z Brukseli. Wyjątkowo nie pada.

U nas też wyjątkowo nie pada, ale odgłosy siekier głośno rąbiących doszły do Brukseli? W lokalnych strukturach Prawa i Sprawiedliwości w wielu miastach spadły głowy szefów lokalnych struktur. Słyszał Pan ten odgłos?

Bardzo Pan to obrazowo opisał, ale o tych zmianach personalnych mówiło się już od grudnia, wczoraj rozmawiałem z panem przewodniczącym, posłem Tadeuszem Dziubą, dziękując mu za to co zrobił dla lokalnych struktur Prawa i Sprawiedliwości. Jest nowy przewodniczący, pan Zbigniew Hoffmann, wojewoda wielkopolski jednocześnie, natomiast pan poseł Dziuba będzie nadal aktywnym parlamentarzystą, tak jak dotychczas.

Jasne, parlamentarzystą będzie, ale już nie będzie zarządzał strukturami. Dlaczego tak się stało, dlaczego już nie będzie posła Dziuby? Kiepski wynik wyborczy, jakiś inny powód?

Ja bardzo wysoko oceniam pana posła Dziubę, jest człowiekiem wielkiej pracy i bardzo rzetelnie wywiązywał się i będzie się wywiązywał z obowiązków parlamentarzysty, jestem przekonany, że wystartuje w kolejnych wyborach parlamentarnych na jesieni. Natomiast prezes PiS Jarosław Kaczyński uznał, że potrzeba zmian, nowego spojrzenia w niektórych okręgach i to się dokonało nie tylko w Poznaniu, ale także na Podlasiu, w Gdyni, na Ziemi Chełmskiej – gdzie pani Beata Mazurek została szefem okręgu. To się w polityce zdarza.

No tak, ale Tadeusz Dziuba był ileś lat, to była naprawdę osobista decyzja prezesa Jarosława Kaczyńskiego? Bo tak zrozumiałem z Pańskich słów.

Decyzje zwykle się podejmuje kolegialnie, ale tak, pan prezes Jarosław Kaczyński w rozmowie „sam na sam” podziękował panu posłowi, ale zwracam uwagę, że szefem struktur w okręgu Białystok przestał być Krzysztof Jurgiel, który był kilkanaście lat tym szefem i zwracam uwagę, że akurat na Podlasiu Sejmik jest w rękach Prawa i Sprawiedliwości, więc to trudno łączyć z wynikami wyborczymi.

Po prostu prezes uznał, że czas na zmiany?

Czas na zmiany, tak to w polityce bywa, a ja zawsze będę podkreślał mój szacunek dla pracy posła Tadeusza Dziuby.

Zbigniew Hoffmann to dobry wybór?

Myślę, że wybór bardzo dobry, nie jest co prawda parlamentarzystą, ale jest bardzo sprawnym organizatorem i człowiekiem, który nie generuje żadnych konfliktów. Przeciwnie, raczej jednoczy ludzi. Będę bardzo pana Zbigniewa Hoffmanna wspierał w jego pracy jako szefa struktur.

Panie Pośle, wczoraj zapowiedział Pan, że będzie dążył do wysłuchania publicznego dziennikarzy mediów publicznych, czy w ogóle mediów w Polsce. No i co, znowu idziemy do Brukseli?

Nie idziemy, tylko jedziemy, natomiast wie Pan – jest tak, że tutaj nasi koledzy z Europy Zachodniej, Północnej czy Południowej mają często bardzo nieprawdziwy obraz sytuacji w Polsce i ostatnio też słyszeli złe rzeczy o mediach publicznych w naszym kraju. Myślę, że warto by usłyszeli, że nasi dziennikarze są brutalnie atakowani, że są podejmowane próby linczu. To zapewni lub zwiększy bezpieczeństwo dziennikarzy w Polsce w przyszłości, bo to co się dzieje – nie chodzi tylko o dramatyczne wydarzenia z Warszawy z sobotniego wieczoru, kiedy to Magdalena Ogórek została zaatakowana-  ale i wcześniej były ataki fizyczne przed Sejmem, na marszach KOD-u, na przykład na Michała Rachonia, ale także ataki fizyczne na parlamentarzystów PiS, pan poseł Cymański był popychany i szturchany, pani poseł Pawłowicz także, pana posła Leśniaka nawet uderzono w Sejmie, więc to tego typu sytuacje się zdarzały i uważam, że chowanie tego pod korcem jest niedopuszczalne.  A po tym co się w sobotę zdarzyło, niektórzy politycy i dziennikarze zachowują się przyzwoicie, choć są wyjątki, pani Ewa Siedlecka -kiedyś „Gazeta Wyborcza”, teraz „Polityka” napisała, że to nie było przekroczenia pewnych granic…

…Panie Pośle, ale głosy są bardzo różne, także politycy opozycji, część z nich potępia te działania, ale mamy świeży wpis szefa Rady Europejskiej Donalda Tuska, jak Pan go interpretuje? Napisał w nim między innymi „kłamstwo organizowane przez władze za publiczne pieniądze to perfidna forma przemocy, której ofiarami jesteśmy wszyscy i wszyscy powinni solidarnie w ramach prawa przeciwko temu kłamstwu protestować”. Co poeta miał na myśli, Panie Pośle?

Jest takie powiedzenie hiszpańskiego myśliciela z „Pokolenia 1898”, którego liderem był Miguel de Unamuno – myślę o  Jose Ortedze y Gassecie, który pisał, że każdy autor książki chce powiedzieć naprawdę więcej niż to, co czytelnik może przeczytać, ale też i odwrotnie, że czytelnik domyśla się więcej niż autor chce powiedzieć…

…to czego się Pan domyślał jako czytelnik?

Ja interpretuję słowa Donalda Tuska jako głęboką samokrytykę. Ten człowiek zrozumiał, że kierując rządem przez siedem lat propagował kłamstwo i dzisiaj bije się w piersi po latach, późno bo późno, propagował to kłamstwo publiczne, teraz jest skrucha i w ten sposób nie chce się do tego bezpośrednio przyznać, ale to huczy w Brukseli.

Tak, tak, ale część opozycji, a nawet część obozu rządzącego uważa, że było to nawoływanie do nieposłuszeństwa na wzór tego, co w sobotę wydarzyło się pod gmachem Telewizji Polskiej.

Ta interpretacja też jest uzasadniona, całkiem poważnie powiem, że tego typu słowa po tym linczu z sobotniego wieczoru są usprawiedliwieniem tych ludzi i tego typu wandalizmu, a nawet rozgrzeszeniem czy zachęceniem, by tego typu akty barbarzyństwa zdarzały się w przeszłości. W związku z tym Donald Tusk będzie ponosił moralną współodpowiedzialność polityczną za tego typu agresje, jesli będą się zdarzały takie sytuacje w przyszłości – oby nie, ale on może być ojcem chrzestnym tej barbarii.

Panie Pośle, czas nas bardzo goni, a jednak musimy trochę o Brukseli porozmawiać, skoro już tak jesteśmy na łączach. Skąd Pan ma informacje, że Wielka Brytania opuści Unię Europejską 1 stycznia 2020 roku? Bo słucham Theresy May, słucham Heiko Massa, słucham Donalda Tuska, którzy mówią, że nie, już nie będzie żadnych negocjacji. Theresa May mówi, że będzie negocjowała tylko do 29 marca. Unia Europejska mówi, że nie będzie już żadnej renegocjacji brexitu.

Ci politycy, którzy doprowadzą do sytuacji, że będzie twardy brexit, będą odpowiedzialni za to, że na przykład, i to mówię Donaldowi Tuskowi i każdemu innemu, także politykom brytyjskim, że ludzie, którzy będą z Wielkopolski odwiedzać swoje dzieci, które mieszkają w Wielkiej Brytanii, będą jeździć do wnuków, żeby z nimi spędzić kilka miesięcy i zadbać, żeby mówiły w języku polskim, to Ci ludzie nie będą mogli otrzymać emerytury, tak jak to było do tej pory, bo Wielka Brytania staje się państwem trzecim i przestają obowiązywać regulacje unijne. Jeżeli Pan, Panie Redaktorze, pojedzie do Wielkiej Brytanii samochodem na przejażdżkę turystyczną i nie daj Boże będzie Pan miał stłuczkę, to będzie Pan miał problemy z ubezpieczeniem…

…Jasne, z konsekwencji zdajemy sobie sprawę, ale dlaczego Pan uważa, że jednak będzie przedłużony brexit, że to jednak będzie 1 stycznia przyszłego roku?

To są informacje z „głębokiego gardła” Komisji Europejskiej, ale to jest tez scenariusz najbardziej optymalny z punktu widzenia ekonomicznych interesów 27 państw członkowskich Unii…

…i najbardziej realny?

No wie Pan, chyba, że założymy, że politycy w Unii i Wielkiej Brytanii inaczej niż zwierzęta, nie mają instynktu samozachowawczego i popełnią takie harakiri, bo to będzie miało konsekwencje.

A największe brytyjskie firmy podobno już robią zapasy żywności po to, żeby przewidzieć to, co się będzie działo podczas brexitu. To trochę tak, jak Indianie zbierający chrust na zimę, jak z tego dowcipu.

Strzeżonego Pan Bóg strzeże, porównanie bardzo ciekawe. Ja tylko powiem, że niektóre firmy zawijają się z Londynu i będą się przenosić na przykład do Frankfurtu czy do Warszawy…

…to też o czymś mówi. Ryszard Czarnecki, europoseł Prawa i Sprawiedliwości, dziękuję bardzo za rozmowę.

Dziękuję, pozdrawiam z Brukseli.