Janukowycz, Basescu, Kwaśniewski

Janukowycz wygrał wybory, choć jego przewaga topnieje. Czy jednak wygrał 2, 3 czy 5 procentami nie ma większego znaczenia. I tak bowiem wygrał, ale też i tak i tak obóz Tymoszenko oskarżać będzie zwycięskich oponentów o wyborcze fałszerstwa. Przypomnijmy, że w Rumunii, w grudniu 2009 roku, Basescu wygrał niespełna 1% głosów, a w Polsce, w 1995 roku, Kwaśniewski wygrał z Wałęsą też niedużą ilością i procentem głosów (ok. 2 %)

Tymoszenko będzie kwestionować wiktorię Janukowycza, ale nie wyprowadzi ludzi na ulicę, nie dlatego, że ma opory moralne, ale dlatego, że „pomarańczowa rewolucja”, stety czy niestety, "ne vrati". Obecna premier będzie natomiast konsolidowała swoje szeregi sugestiami, że "niebiescy" sfałszowali wybory. Taka legenda będzie jej służyć przez całe lata, by w 2015 roku znów stać się orężem wyborczym w 6. już wtedy kampanii wyborczej na Ukrainie.

ZSRR kłania się na Ukrainie

Kijów, dzień trzeci, od rana objazd lokali wyborczych. Mimo mrozu frekwencja wysoka, podobnie jak w pierwszej turze. Ukraińcy, inaczej niż Polacy, ufają sile kartki wyborczej.

Rozmowa z młodym, dwudziestokilkuletnim taksówkarzem.

- Jesteś Ukraińcem czy Rosjaninem? - pytamy.

- Wsio rawno - odpowiada. Dopytujemy dalej.

- Ja Słowianin - słyszymy. Mówi po rosyjsku i zachwyca się Polską:

- Polska to Europa. Tam się żyje! A u nas... - macha ręką.

Kurs bez licznika, cena negocjowana, żąda 10 euro, dostaje 6.

Tymoszenko omal nie wypada z lodówki - ale i tak chyba przegra

Kijów, wigilia wyborów prezydenckich. Śnieg już nie pada, ale wszędzie go pełno. Ukraińska stolica tonie w białym puchu i ma to szczególny urok. Biały to kolor niewinności, ale to akurat ostatnia rzecz, jaką można powiedzieć o kampanii prezydenckiej w tym kraju. Kampania, zakończona wczoraj, była brutalna i na tyle znów podzieliła społeczeństwo, tkwiące w okopach po pomarańczowej rewolucji, że zapewne ta wyborcza niedziela nie będzie wcale końcem ukraińskiej domowej wojny politycznej.

Panie Przewodniczący!

To nie tylko Egipt, nie tylko Malezja, ale także w Afryce Sudan, Nigeria, szereg innych państw, także szereg państw Azji i społeczeństw traktują chrześcijan jako zło konieczne, a czasem jako wroga. Nie ukrywajmy tych faktów, nie zachowujmy się jak struś, który chowa głowę w piasek. To realny problem i Parlament chrześcijańskiej Europy, chrześcijańskich tradycji i dziedzictwa musi tutaj zabierać głos.