Kto kogo w PO?

Czy partia, której przywódcy publicznie pokazują, że się nie znoszą, może wygrać wybory? Nie. Wyborcy chcą jedności. Dlatego Platforma Obywatelska za rok przegra wybory europejskie, potem samorządowe, a za dwa lata parlamentarne. Ta partia władzy przypomina SLD. W latach 2003–2005 na lewicy obowiązywała identyczna zasada, jak teraz u liberałów: złapał Kozak Tatarzyna, a Tatarzyn za łeb trzyma. Niegdyś Miller z Kwaśniewskim byli jak gryzące się buldogi, teraz w tych rolach obsadzili się Tusk ze Schetyną oraz dziesiątki innych pomniejszych watażków. Już tego nawet nie kryją. Szef klubu parlamentarnego dzwoniący do lokalnego lidera Platformy i „nadający” na własnego premiera. Zwolennicy lidera PO wysyłający po czwartkowym zarządzie partii esemesy typu: „Schetyna pozamiatany” lub „Schetyna przegrywa i siedzi zły” (autentyki, pokazywano mi oba).

Cóż, w tym ugrupowaniu nie istnieje wewnętrzna lojalność. Spodziewana rekonstrukcja rządu będzie dalszym ciągiem wojny o to, „kto kogo” w Platformie, a nie próbą pozyskania dla rządu np. bezpartyjnych fachowców. Opozycja realna, czyli Prawo i Sprawiedliwość wygra, bo jako jedyna ma program i pomysł na Polskę.

Tam jest łatwiej

Gdy byłem kilka dni w Rejkiawiku, dużo rozmawiałem z Polakami, którzy tam mieszkają. Od nich słyszałem, że w Polsce panuje dziki kapitalizm i że polskie państwo nie dba o swoich obywateli. I że liczą na zmianę rządu w Polsce. Wyjechali z naszego kraju, bo stracili nadzieję. Czy potrafimy im ją przywrócić?

Jest jedną z 12 tys. Polek i Polaków w Islandii. Ma około 30 lat, z tego cztery spędziła już na tej wyspie. Ma męża, dwoje dzieci – polska norma, tyle że na obczyźnie. Tęskni za Mazurami, za Kętrzynem, za rodzicami. Pierwszą Komunię starszej córki Laury robi w Polsce, bo tam to jest prawdziwa uroczystość i córka zapamięta ją na całe życie. Nie ona jedna. W tym roku aż 65 polskich dzieci przystąpi do Pierwszej Komunii w samym tylko Rejkiawiku (i około 20 w pozostałych islandzkich miejscowościach), ale kolejnych 13 pojedzie na nią do Polski, na dwa, trzy dni, „bo to przecież takie rodzinne święto i okazja, by cała rodzina się spotkała”. Polskich dzieciaków przystępujących do Pierwszej Komunii jest w Islandii gdzieś z… 10 razy więcej niż wszystkich innych narodowości. Trudno się dziwić, skoro nasi rodacy stanowią aż 60 proc. wszystkich emigrantów!

Polska poza Polską

Pani z Mazur pracuje w hotelu, zresztą w jednym z najlepszych w Rejkiawiku. Mówi, że „tu nie jest lepiej niż w Polsce – tu jest łatwiej”. I że tu ludzie nie martwią się o jutro, nawet jeśli stracą pracę. Sprzyja temu specjalny system wspierania bezrobotnych. Liberałowie teraz załamią ręce, bo to przykład prawdziwego państwa opiekuńczego: bezrobotny – jeśli wcześniej przepracował co najmniej rok (obojętne: tubylec czy obcokrajowiec) – dostaje zasiłek aż przez trzy lata (i to dopiero od tego roku, bo do niedawna, w związku z kryzysem, był to okres czteroletni!). Jeśli w tym okresie podejmie pracę, choćby trwającą parę miesięcy, zasiłek jest zawieszany i odwieszany, gdy ją znowu straci.

Dziewczyna ze Świdnicy nie ma jeszcze trzydziestki. Przyjechała przed trzema laty. Jest z mężem i dwójką dzieci. Wcześniej była tu jej siostra. Ściągnęła najpierw ją, a potem drugą siostrę. Wszystkie są tu z rodzinami. Na końcu dojechali rodzice. Dzieci chodzą do sobotniej polskiej szkoły, wzorem Wielkiej Brytanii, w której praktykuje się to od sześciu dziesięcioleci. Nie ma ona jednak oficjalnej autoryzacji polskiego MEN, a zatem stosownych uprawnień – stąd też część rodziców zapisuje dzieciaki do polskiej szkoły internetowej (np. tej w Białymstoku) i sama po części przejmuje obowiązki nauczycieli.

Kapłani i naród

Zamiast pisać o imponujących gejzerach, gorących źródłach i księżycowym krajobrazie Islandii, wolę pisać o mieszkających tam Polakach, o tej – jak mówił polski papież – „Polsce poza Polską”. Opiekę duszpasterską nad naszymi rodakami sprawują ojcowie ze zgromadzenia chrystusowców. Przyjeżdżają na cztery lata ze swojej prowincji obejmującej jeszcze Anglię, Irlandię i RPA. W tym protestanckim i mocno zlaicyzowanym państwie katolicy stanowią ledwie 3 proc. Polscy księża i wierni stanowią wśród nich większość. W ostatnim roku Islandczycy mieli raptem jedno powołanie. Nawet biskup jest z importu: jest Szwajcarem, a wyżsi urzędnicy kurii to Irlandczyk i Francuz. Stąd liczba 52 bierzmowanych polskich dzieci musi robić kolosalne wrażenie. Problem w tym, że cudzoziemskie władze Kościoła w Islandii mają do naszych trzech kapłanów pretensje: że zamiast wtopić się w islandzkie społeczeństwo i głosić Słowo Boże po islandzku, oni uparcie odprawiają mszę po polsku i bronią polskiej tożsamości emigrantów. Słowaccy kapucyni są chwaleni, bo zajmują się Islandczykami. Tylko czy przygotowanie przeszło 50 polskich dzieci do bierzmowania i niemal 90 do Pierwszej Komunii byłoby możliwe bez polskiej mowy? Pytanie retoryczne. Tyle że problem jest poważny, bo nie dotyczy tylko małej Islandii. O to samo do polskich księży pretensje mają władze kościelne w Niemczech, czasem w Anglii i kilku innych krajach. Także tych, których terytoria obejmują dawne Kresy Wschodnie RP. A przecież oczekiwanie od polskich kapłanów, aby nauczali Polaków w języku innym niż ojczysty, jest wręcz niegodziwe.

W Islandii jest w tej chwili 13–14 księży, trzej to Polacy. Bez nich nasi rodacy, którzy wybrali czasową czy bardziej stałą emigrację, znacznie szybciej stanęliby przed problemem wykorzenienia i odwrócenia od swojego narodowego dziedzictwa.

Wbrew liberalnym dogmatom…

Od maleńkiej Islandii, zagubionej na końcu świata, możemy uczyć się modelu państwa, które nie zapomina o swoich obywatelach. Ktoś powie, że łatwiej jest o nich dbać, jeśli jest ich zaledwie nieco ponad 320 tys. Nie chodzi jednak o liczbę, tylko o filozofię. Jeśli tutejszy minister oświadcza, że jego kraj będzie walczył z kryzysem (akurat tam olbrzymim: Islandia w zasadzie zbankrutowała), ale nie kosztem stopy życiowej społeczeństwa, to nie jest to przedwyborczy slogan, ale pokazanie priorytetów.

Islandia w sensie demograficznym to odpowiednik naszych Katowic. Jak zahamować emigrację, zwłaszcza ludzi młodych, z takiego peryferyjnego kraju, uboższego niż choćby nieodległa Norwegia? Nie tylko tworząc miejsca pracy, ale również dając obywatelom poczucie bezpieczeństwa socjalnego . Stąd zasiłki dla bezrobotnych w wysokości 150 tys. islandzkich koron. W przeliczeniu to około 3 tys. zł. Tyle, ile wynosi płaca minimalna. Wbrew liberalnym dogmatom wcale nie powoduje to trwałego bezrobocia (ludzie wcale nie chcą być na „socjalu”, choćby on był wysoki). Aby uniknąć „niebieskich ptaków”, którzy chcieliby w państwie opiekuńczym całe życie przeżyć na zasiłku, wprowadzono limity, kiedy można dostawać pieniądze z powodu bezrobocia. Ostatnio skrócono je z 48 do 36 miesięcy. A i tak jest to rekord Europy. Są jednak i wady islandzkiego systemu – bardzo wysokie koszty kredytów, ewidentny efekt bankructwa islandzkich banków na początku kryzysu w Europie.

Destruktor

Rosja zademonstrowała przed całym światem swoją siłę. Moskwa nawet nie chciała ukrywać, że przekazuje władzom Syrii broń. I nie chodzi tym razem o banalne wyrzutnie rakiet typu ziemia-ziemia, używane do zwalczania – skądinąd też nieprzebierającej w środkach – syryjskiej opozycji. Rzecz w tym, że nowe transporty rosyjskiego specjalistycznego sprzętu mogą być użyte przez reżim w Damaszku nawet do neutralizowania interwencji międzynarodowej. Syria odrabia lekcję Libii: Kaddafi poradziłby sobie z opozycją, ale musiał ulec atakowi z zewnątrz.

Czy w tej sytuacji Zachód, a zwłaszcza USA Obamy, pozbędzie się złudzeń? Czy miraż współpracy z Rosją w sprawach terroryzmu, Iranu czy Afganistanu przestanie wreszcie być dogmatem? Niekoniecznie. Jednak ci wszyscy – w tym odpowiedzialni polscy politycy – którzy znają polityczną naturę Moskwy, dostali kolejny argument w dyskusji z politykami z krajów NATO i UE o rzeczywistych zamiarach Kremla.

Panie Przewodniczący! Kryzys to szczególny czas, w którym trzeba wspierać małe i średnie firmy, ponieważ to one tak naprawdę ratują miejsca pracy i napędzają gospodarkę właśnie w okresie kryzysu. Przy czym właściciele małych, często rodzinnych, firm, bankrutują realnie, podczas gdy właściciele banków, którzy odmawiają im kredytów, nie bankrutują, choć mają fatalne wyniki finansowe, i dostają wysokie premie. Na tę asymetrię pragnę zwrócić uwagę. To dobrze, że jest 112 mld euro gwarancji dla małych i średnich przedsiębiorstw, to dobrze, że jest ponad 2 mld dla kredytów wysokiego ryzyka, ale przypomnijmy, ile poszło na banki. Tu znowu mamy asymetrię. Coś z systemem bankowym jest nie tak, skoro Komisja Europejska musi w tej sprawie interweniować. I to jest – wydaje mi się – rzecz, o której powinniśmy dłużej mówić.

W przeciwieństwie do większości z Państwa ja byłem w Indiach i to nawet niedawno – kilkanaście dni temu – i widziałem wielką siłę społeczeństwa hinduskiego, społeczeństwa obywatelskiego, które potrafiło wyjść na ulicę. Były to także młode i starsze kobiety i one pokazały tą znakomitą twarz Indii. I byłem pełen podziwu dla tych ludzi, którzy naprawdę potrafią zmieniać swój kraj. Warto o nich dzisiaj także tutaj mocno powiedzieć.

Chciałbym powiedzieć, że nie wolno mówić tak, jak pani Ojuland, która powiedziała, że Indie to najgorszy kraj dla kobiet. Mogę Pani wymienić dziesiątki krajów muzułmańskich, gdzie kobiety mają dużo mniej praw pod każdym względem niż w Indiach. Naprawdę nie starajmy się przesadzać w tej sprawie. Potępiajmy gwałty, potępiajmy fatalne praktyki, ale starajmy się nie przesadzać, ponieważ to naprawdę do niczego nie prowadzi. I mówię o Indiach w kontekście tego, że był to kraj Indiry Gandhi, kobiety premiera.

(Mówca zgodził się odpowiedzieć na trzy pytania zadane przez podniesienie niebieskiej kartki (art. 149 ust. 8 Regulaminu)

Jak Komisja Europejska ocenia przykłady łamania wolności słowa w Polsce w kontekście wyrzucenia z pracy zastępcy redaktora naczelnego i szefa działu krajowego „Rzeczpospolitej” przez jej właściciela pana Grzegorza Hajdarowicza? To jeden z wielu przykładów ograniczania swobody wypowiedzi w Polsce w ostatnim czasie, zarówno przez prywatnych właścicieli mediów, jak i władzę. W tej sprawie protestują organizacje dziennikarskie w Polsce oraz opinia publiczna i liczne media. Czy w tak ewidentnej sprawie Komisja zabierze głos?